Deiche - Kettcar

Ein Volk steht wieder auf — na toll — bei Aldi brennt noch Licht

Du weißt: Deiche brechen richtig — oder eben nicht

Du hoffst: erste Person plural, weißt: aber nicht mit mir

Es ist schwer zu erlangen und leicht zu verlieren

Nur weil man sich so dran gewöhnt hat, ist es nicht normal

Nur weil man es nicht besser kennt, ist es nicht (noch lange nicht) egal (egal,

egal, egal, …)

Ich habe nicht davon gehört (denn das ist, was passiert)

Mir hat niemand was erzählt

Ich habe nicht davon gelesen (das ist unsere zeit)

Ich bin dabei gewesen

«niemand wird es schlechter…», danke, keiner findet statt

Du weißt: der Kuchen ist verteilt du spürst: die Krümel werden knapp

Und alle um dich herum — wer kann was wofür?

Es ist schwer zu erlangen und leicht zu verlieren

Een volk staat weer op - nou ja - de lichten zijn nog steeds aan bij Aldi

Je weet wel: dijken breken echt – of niet

Je hoopt: eerste persoon meervoud, weet: maar niet bij mij

Het is moeilijk te krijgen en gemakkelijk te verliezen

Alleen omdat je eraan gewend bent geraakt, wil nog niet zeggen dat het normaal is

Dat je het niet beter weet, maakt het niet (geenszins) irrelevant (het maakt niet uit,

Het geeft niet, …)

Ik heb er nog nooit van gehoord (want dat is wat er gebeurt)

Niemand heeft me iets verteld

Ik heb er niets over gelezen (dit is onze tijd)

ik ben daar geweest

«Niemand wordt erger...», dank je, niemand vindt plaats

Je weet wel: de taart is verdeeld voel je: de kruimels raken op

En iedereen om je heen - wie kan wat voor wat doen?

Het is moeilijk te krijgen en gemakkelijk te verliezen