С боевыми глазами - Калинов Мост

С боевыми глазами, с перекошенным ртом

Вырывались из тьмы, не заботясь о том,

Что нарушили мерные струи

Чужого веселья.

Вдохновленные Солнцем, окрыленные Ветром

Раздирали бока, раны сыпали пеплом,

Проклинали угрюмые годы,

Тупого безделья.

Благородным порывом загорались юнцы:

Разбивались замки, раскрывались ларцы, —

Испарялись последние капли

Дурмана-похмелья.

Мы пробудились от долгого сна:

Слух режут звуки тревоги.

Кто охранял наш покой,

Кто нам строил берлоги?

Кто?

По крупицам, по крохам собирали былое,

Справедливым ножом отсекали гнилое,

Вековую завесу срывали

Своими руками.

Узнавали такое, от чего стыла кровь,

Разрывались от боли, покидали свой кров,

На звериный, злорадный оскал

Отвечали плевками.

Утопали в трясинах, разбивались в горах,

Но опять воскресали, — нами движет не страх:

Мы хотим прикоснуться к истокам

Сухими губами.

В диких просторах отелится дым,

Реет вдали наше знамя.

Пусть содрогаются — зреет в сердцах

Злое пламя.

Met vechtende ogen, met een verwrongen mond

Ze braken uit de duisternis, zonder er om te geven

Wat geschonden gemeten jets

Iemand anders is leuk.

Geïnspireerd door de zon, geïnspireerd door de wind

De zijkanten waren uit elkaar gescheurd, de wonden waren bedekt met as,

De sombere jaren vervloekt

Domme luiheid.

De jongeren lichtten op met een nobele impuls:

Sloten waren kapot, kisten werden geopend, -

De laatste druppels zijn verdampt

Dope-kater.

We werden wakker uit een lange slaap:

Hoorzittingen van alarmgeluiden.

Wie bewaakte onze vrede

Wie heeft de holen voor ons gebouwd?

Wie?

Beetje bij beetje, beetje bij beetje verzamelden ze het verleden,

Met een eerlijk mes sneden ze de rotte af,

De eeuwenoude sluier werd afgebroken

Met mijn eigen handen.

Ze leerden iets waardoor het bloed koud werd,

Verscheurd van pijn, verlieten hun schuilplaats,

Op een beestachtige, kwaadaardige grijns

Ze antwoordden met spuug.

Verdronken in moerassen, neergestort in bergen,

Maar ze herrezen weer - we worden niet gedreven door angst:

We willen de oorsprong aanraken

Droge lippen.

In de wilde vlakten roken kalveren,

Onze banner vliegt weg.

Laat ze huiveren - het rijpt in de harten

Boze vlam.