Прощай? - Калинов Мост

Все, о чем вдвоем в ночи молчали,

Знали только ты да я,

Торопила тайна сенью чалой

Породниться без стыда.

Раскаленным воздухом надежды

Обжигались сгоряча,

Где искрилось безмятежно

Зеркало ручья.

Негодует пусть ревнивый ветер,

В клочья рвет знамений паруса…

Я же от заката до рассвета

Не могу сказать: «Прощай»

Расскажи мне сказку — я поверю,

Рассмеши меня до слез,

Будет с кем капканы ставить зверю —

Поохотимся всерьез.

Перекрестки сверим на ладонях

И распустим пояса —

Полетят отрадно стоны

Прямо в небеса.

И когда в соленом вихре будней

Помощи попросишь невзначай —

Я, в твоей судьбе надежный спутник,

Не спешу сказать: «Прощай»

Поутихли пламенные речи,

Все читаем по глазам.

Пусть отныне страждущих излечит

Серебристая роса.

И сердечно высятся ответы,

Навсегда в руке рука,

И хранит частицу света

Прежняя река.

Разделяют время и пространства,

Обручает золото луча.

Все же с неизменным постоянством

Не могу сказать: «Прощай»

Не спешу сказать: «Прощай»

Не могу сказать: «Прощай

Alles waar wij tweeën 's nachts over zwegen,

Alleen jij en ik wisten het

Haastend mysterie in de schaduw van een roan

Ouder zonder schaamte.

Hete lucht van hoop

heet verbrand,

Waar het rustig schitterde

Stroom spiegel.

Laat de jaloerse wind verontwaardigd zijn,

De tekens van het zeil zijn aan flarden gescheurd ...

Ik ben van de schemering tot de dageraad

Kan geen afscheid nemen

Vertel me een verhaal - ik zal het geloven

Laat me tot tranen lachen

Er zal iemand zijn die vallen voor het beest zet...

Laten we serieus worden.

Kruispuntcontrole op de handpalmen

En laten we de riemen losmaken -

Gekreun zal verheugend vliegen

Recht naar de hemel.

En wanneer in de zoute wervelwind van het dagelijks leven

Vraag terloops om hulp -

Ik, in jouw lot, ben een betrouwbare metgezel,

Ik heb geen haast om afscheid te nemen

De vurige toespraken verstomden,

We lezen allemaal door de ogen.

Laat vanaf nu het lijden helen

Zilveren dauw.

En van harte verrijzen de antwoorden,

Voor altijd in de hand van de hand,

En houdt een deeltje licht vast

Voormalige rivier.

Scheid tijd en ruimte

Verlooft het goud van de straal.

Maar met onveranderlijke standvastigheid

Kan geen afscheid nemen

Ik heb geen haast om afscheid te nemen

Kan geen afscheid nemen