Колывань - Калинов Мост

Что выпало, то выпало —

Грубеет в твоих руках

И светится волокнами в мозолях.

В ночь замерзает выпарень, —

Не зря меня три дня ругал

Его глазень и помнил в усолень.

А тропы повелико звенели в уэде,

Дымилось в осень становище:

За так теряли лихо у каменных стен

И оживало корневище.

Был бы день вернуться обратно,

Смыть бедень промоиной лет.

Стыд скудел последней заплатой, —

Плача кудель усмехом не греть.

Раскосые ведут глаза, прощают негромкий след,

Мелеют в запахе прищуром.

Венчает путь утес кресал — велением его прозреть

И высечь имена посулом.

Кто просил вернуться обратно,

Вкус росы доверить губам,

Забывать последней заплатой,

Вязь повад нести на Кубань.

Прятать лицо в кольцах овчины,

Взять храбрецом выдох степей.

Угли зачина искать берегами,

Как нарекали травинку тебе.

Вплетать в тугие косы

Задаром, рубец шальной рогозы

У сердца беречь, лохматит гордыня устало,

Просится матень на скулы перечь.

Медвежьей лапой!

Царапать!

Нахрапом!

Wat viel, viel uit -

Ruw in je handen

En gloeit met vezels in eelt.

Verdamping bevriest 's nachts, -

Geen wonder dat hij me drie dagen lang uitschold

Zijn oog en herinnerde zich in de zon.

En de paden klonken luid in ueda,

Het kamp rookte in de herfst:

Voor zo beroemd verdwaald bij de stenen muren

En de wortelstok kwam tot leven.

Er zou een dag zijn om terug te keren,

Was de armen weg met een ravijn van jaren.

Schaamte was mager met de laatste patch, -

Huilen slepen met een glimlach, niet opwarmen.

Schuine ogen leiden, vergeef een stil spoor,

Ondiep in de geur met een scheel.

De rots bekroont het pad - door het bevel om het te zien

En kerf namen met beloften.

Wie vroeg om terug te komen?

Vertrouw op de smaak van dauw op je lippen,

Vergeet de laatste patch

De iep moet naar de Kuban worden gedragen.

Je gezicht verbergen in ringen van schapenvacht,

Neem de dappere uitademing van de steppen.

Zoek naar het begin van kolen aan de kust,

Hoe ze je een grasspriet noemden.

Weven in strakke vlechten

Voor niets het litteken van een gekke lisdodde

Zorg voor het hart, trots is vermoeid ruig,

De moeder vraagt ​​of ze haar jukbeenderen mag kruisen.

Berenklauw!

Krabben!

zonder pardon!