Noël - Jacques Douai

Madame à minuit, croyez-vous qu’on veille?

Madame à minuit, croyez-vous qu’on rit?

Le vent de l’hiver me corne aux oreilles

Terre de Noël, si blanche et pareille,

Si pauvre, si vieille, et si dure aussi.

Au fond de la nuit, les fermes sommeillent,

Cadenas tirés sur la fleur du vin,

Mais la fleur du feu y fermente et veille

Comme le soleil au creux des moulins

Comme le soleil au creux des moulins.

Aux ruisseaux gelés la pierre est à fendre

Par temps de froidure, il n’est plus de fous,

L’heure de minuit, cette heure où l’on chante

Piquera mon cœur bien mieux que le houx

Piquera mon cœur bien mieux que le houx.

J’avais des amours, des amis sans nombre

Des rires tressés au ciel de l'été,

Lors, me voici seul, tisonnant des ombres

Le charroi d’hiver a tout emporté

Le charroi d’hiver a tout emporté.

Pourquoi ce Noël, pourquoi ces lumières,

Il n’est rien venu d’autre que les pleurs,

Je ne mordrai plus dans l’orange amère

Et ton souvenir m’arrache le cœur

Et ton souvenir m’arrache le cœur.

Madame à minuit, croyez-vous qu’on veille?

Madame à minuit, croyez-vous qu’on rit?

Le vent de l’hiver me corne aux oreilles

Terre de Noël, si blanche et pareille,

Si pauvre, si vieille, et si dure aussi.

Madame om middernacht, denkt u dat we wakker zijn?

Madame om middernacht, denkt u dat we lachen?

De winterwind waait in mijn oren

Kerstgrond, zo wit en hetzelfde,

Zo arm, zo oud en zo stoer ook.

Diep in de nacht slapen de boerderijen,

Hangsloten getekend op de wijnbloem,

Maar de vuurbloem gist daar en kijkt toe

Als de zon in de holte van de molens

Als de zon in de holte van de molens.

Bij de bevroren beekjes moet de steen gespleten worden

Bij koud weer zijn er geen dwazen meer,

Het middernachtelijk uur, dat uur waarop we zingen

Zal mijn hart beter steken dan hulst

Zal mijn hart beter steken dan hulst.

Ik had liefdes, talloze vrienden

Gevlochten gelach in de zomerhemel,

Dus hier ben ik alleen, schaduwen aan het prikken

De wintercartage nam het allemaal weg

De wintercartage nam het allemaal weg.

Waarom deze kerst, waarom deze lichten,

Er kwam niets dan tranen,

Ik bijt niet meer in de bittere sinaasappel

En je geheugen verscheurt mijn hart

En je geheugen breekt mijn hart.

Madame om middernacht, denkt u dat we wakker zijn?

Madame om middernacht, denkt u dat we lachen?

De winterwind waait in mijn oren

Kerstgrond, zo wit en hetzelfde,

Zo arm, zo oud en zo stoer ook.