Les Perdrix - Jacques Douai

Les sources sont glacées

Et les roseaux sont morts

Dans leurs habits de rouille

On a crevé les champs

Et mon cœur et mon dos

A grands coups de couteaux.

Je sais un creux de souche

Où habitent l’amour

Et la fidélité

Il neige

Que je voudrais aimer

Comme les deux perdrix

Dans le marais maudit.

J’ai traversé la mer

J’ai écrit des poèmes

J’ai pas manqué d’amis

Aucune méchanceté

Que l’on m’ait reprochée

Où que je sois allé.

Alors expliquez-moi

Pourquoi je suis sorti

Seul avec mon fusil

Hier

Dans le marais joli

J’ai tué mes amies

Mes deux amies perdrix.

De bronnen zijn bevroren

En het riet is dood

In hun roestige kleren

We hebben de velden doorboord

En mijn hart en mijn rug

Met geweldige steken.

Ik ken een holle stronk

waar liefde woont

En loyaliteit

Het sneeuwt

Waar ik van zou willen houden

Zoals de twee patrijzen

In het vervloekte moeras.

Ik stak de zee over

Ik schreef gedichten

Ik heb geen vrienden gemist

Geen kwaadaardigheid

Dat ik de schuld heb gekregen

Waar ik ook ben geweest.

Dus leg het me uit

Waarom ben ik uitgegaan

Alleen met mijn geweer

Gisteren

In het mooie moeras

Ik heb mijn vrienden vermoord

Mijn twee patrijsvrienden.