Tatuaje - Isabel Pantoja

Él vino en un barco, de nombre extranjero

Lo encontré el puerto un anochecer

Cuando el blanco faro sobre los veleros

Su beso de plata dejaba caer

Era hermoso y rubio como la cerveza

El pecho tatuado con un corazón

En su voz amarga, había la tristeza

Doliente y cansada del bandoneón

Y ante dos copas de aguardiente

Sobre el manchado mostrador

Él fue contándome entre dientes

La vieja historia de su amor

Mira mi brazo tatuado

Con este nombre de mujer

Es el recuerdo de un pasado

Que nunca más ha de volver

Ella me quiso y me ha olvidado

En cambio, yo, no la olvidé

Y para siempre voy marcado

Con este nombre de mujer

Él se fue una tarde, con rumbo ignorado

En el mismo barco que la conoció

Pero entre sus labios, se dejó olvidado

El beso de amante, que la enveneno

Errante lo busca por todos los puertos

A los marineros pregunta por él

Y nadie le dice, si esta vivo o muerto

Y sigue en su duda buscándolo fiel

Y va sangrando lentamente

De mostrador en mostrador

Ante una copa de aguardiente

Donde se ahoga su dolor

Mira su nombre tatuado

En la caricia de mi piel

A fuego lento lo he marcado

Y para siempre iré con él

Quizá ya tú, me has olvidado

En cambio, yo, no té olvidé

Y hasta que no te haya encontrado

Sin descansar te buscare

Hij kwam op een schip, met een buitenlandse naam

Ik vond de haven op een avond

Wanneer het witte baken boven de zeilboten

Haar zilveren kus viel weg

Hij was mooi en blond als bier

De borst getatoeëerd met een hart

In zijn bittere stem klonk verdriet

Lijdend en moe van de bandoneon

En voor twee glazen cognac

Op de bevlekte toonbank

Hij telde me binnensmonds

Het oude verhaal van zijn liefde

kijk naar mijn getatoeëerde arm

Met de naam van deze vrouw

Het is de herinnering aan een verleden

dat nooit meer terug hoeft

Ze hield van me en is me vergeten

Aan de andere kant, ik ben haar niet vergeten

En voor altijd ben ik gemarkeerd

Met de naam van deze vrouw

Hij vertrok op een middag, op weg naar onbekend

In dezelfde boot die haar ontmoette

Maar tussen haar lippen liet ze zichzelf vergeten

De kus van de minnaar, die haar vergiftigde

Wanderer zoekt het bij alle poorten

Vraag de matrozen naar hem

En niemand vertelt hem of hij dood of levend is

En hij blijft in zijn twijfel hem trouw zoeken

En het bloedt langzaam

Van toonbank naar toonbank

Voor een glas cognac

waar je pijn verdrinkt

Kijk naar zijn getatoeëerde naam

In de streling van mijn huid

Ik heb het op laag vuur gemarkeerd

En voor altijd ga ik met hem mee

Misschien ben je me al vergeten

Aan de andere kant, ik ben je niet vergeten

En totdat ik je heb gevonden

Zonder te rusten zal ik je zoeken