Ölüme İnat - Hidra

Yazarken sema karanlık ruhum için sabah yok

El kalemde mumları yak eski kadehe şarap koy

Ankara’da deniz bende uçmak için kanat yok

Hiçbir şiirin içinde bu ruhum gibi sanat yok

Ölüme inat yazıyorum bu sayfa kalbe huduttur

En güzel hikayedeydik insanlığını unuttun

Tenimi kuruttun bu şehirde tek buluttun

Üzülme bazen ölmek bile insan için umuttur

Kahve bardağından yüzüme doğru vuran sıcaklık

Yaz gününde kaldı aşk ve mevsimimiz kış artık

Ruh halim bozuk plakta dönüp duran bi' şarkı

Biz bir hayal kurar onun da birden içine sıçardık

Mastar eklerinde kaldı bütün fiiller

Dile gelince geceyi gündüz eden soğuk şiirler

Sırtım yere gelmedikçe döner gider değirmen

Ve bi' gün tanrı olsanız da karşınızda eğilmem

Gel limanıma gemileri yak

Ben ölümüne yazıyorum ölüme inat gel

Aklımın ucunda birileri var

Bana birileri «Git!»

diyor birileri «Kal!»

Gel limanıma gemileri yak

Ben ölümüne yazıyorum ölüme inat gel

Aklımın ucunda birileri var

Bana birileri «Git!»

diyor birileri «Kal!»

Ey, Fatih Uslu

Dünyadan

Ölüme İnat

Beat by İtaat

Soğuk şehrin soğuk adamı

Bi' dağ misali gururlu bi' duruş sonra duruldum

Bi' kuruş yoktu cebimde, ki isteseydim bulurdum

Bi' buluşmaydı gökyüzünde nefretim ve umudum

Nefretim kazandı ben de azat ettim bu ruhu

Günahın güruhuydu yeryüzünde tek melek

Bir asır sonra gelip senden tutunmamı bekleme

Kâbus ol bu sonbaharda delir kapımı tekmele

Ne kadar cambaz olursan ol takılıcan direklere

Ölüm bahçesinde en kırmızı gül benim

Dün denen yalanla geçti bak en güzel günlerim

Dün değil bugündeyim bu dün senin bugün benim

Ve öyle sert de değilim eğer gülseniz gülümserim

Bi' ilham kaynağım yok elli beş senelik radyolar

Evimde çalar, yatak odamda kırk senelik karyolam

Otuz senelik aşk da bi' gün yuvarlanır dar yola

Ben yirmi senelik adam bindim hayat denen kamyona

Gel limanıma gemileri yak

Ben ölümüne yazıyorum ölüme inat gel

Aklımın ucunda birileri var

Bana birileri «Git!»

diyor birileri «Kal!»

Gel limanıma gemileri yak

Ben ölümüne yazıyorum ölüme inat gel

Aklımın ucunda birileri var

Bana birileri «Git!»

diyor birileri «Kal!»

Gel limanıma gemileri yak

Ben ölümüne yazıyorum ölüme inat gel

Aklımın ucunda birileri var

Bana birileri «Git!»

diyor birileri «Kal!»

Gel limanıma gemileri yak

Ben ölümüne yazıyorum ölüme inat gel

Aklımın ucunda birileri var

Bana birileri «Git!»

diyor birileri «Kal!»

Terwijl ik schrijf, is er geen ochtend voor mijn donkere ziel.

Steek de kaarsen aan in de handpen, doe de wijn in het oude glas

De zee in Ankara, ik heb geen vleugels om te vliegen

Er is geen kunst zoals deze mijn ziel in een gedicht

Ik schrijf ondanks de dood, deze pagina is de grens van het hart

We waren in het mooiste verhaal, je vergat je menselijkheid

Je droogde mijn huid, je was de enige wolk in deze stad

Wees niet verdrietig, soms is zelfs de dood hoop voor mensen

De hitte die mijn gezicht raakt van het koffiekopje

Liefde is over op de dag van de zomer en ons seizoen is nu winter

Ik ben in een slecht humeur, het is een nummer dat draait op een plaat

We droomden vroeger een droom en verpesten het plotseling

Alle werkwoorden bleven in het infinitief achtervoegsel

Koude gedichten die dag en nacht veranderen als het om taal gaat

Tenzij ik met mijn rug op de grond sta, draait de molen en gaat

En zelfs als je op een dag een god wordt, zal ik niet voor je buigen

Kom naar mijn haven, verbrand de schepen

Ik schrijf ter dood, kom ondanks de dood

Ik heb iemand in mijn gedachten

Iemand zei me: "Ga!"

iemand zegt "Blijf!"

Kom naar mijn haven, verbrand de schepen

Ik schrijf ter dood, kom ondanks de dood

Ik heb iemand in mijn gedachten

Iemand zei me: "Ga!"

iemand zegt "Blijf!"

Hey, Fatih Uslu

Van de wereld

Weersta de dood

Versla door gehoorzaamheid

koude man van koude stad

Een trotse houding als een 'berg' en toen kalmeerde ik

Ik had geen cent in mijn zak, die ik zou kunnen vinden als ik wilde

Het was een ontmoeting in de lucht, mijn haat en hoop

Mijn haat won en ik bevrijdde deze geest

Hij was de horde der zonde, de enige engel op aarde

Verwacht niet dat ik je over een eeuw kom vasthouden

Wees een nachtmerrie, word gek deze herfst, trap mijn deur in

Hoe acrobaat je ook bent, je hangt aan de palen

Ik ben de roodste roos in de tuin van de dood

Kijk, mijn beste dagen werden doorgebracht met een leugen die gisteren werd genoemd

Ik ben niet gisteren, ik ben vandaag, gisteren is van jou, vandaag is van mij

En ik ben niet zo hard, als je lacht, zal ik glimlachen

Ik heb geen inspiratie, vijfenvijftig jaar radio's

Het rinkelt in mijn huis, in mijn slaapkamer mijn ledikant voor veertig jaar

Dertig jaar liefde rolt op een dag ook over de smalle weg

Ik ben een man van twintig jaar, ik stapte op de vrachtwagen genaamd leven

Kom naar mijn haven, verbrand de schepen

Ik schrijf ter dood, kom ondanks de dood

Ik heb iemand in mijn gedachten

Iemand zei me: "Ga!"

iemand zegt "Blijf!"

Kom naar mijn haven, verbrand de schepen

Ik schrijf ter dood, kom ondanks de dood

Ik heb iemand in mijn gedachten

Iemand zei me: "Ga!"

iemand zegt "Blijf!"

Kom naar mijn haven, verbrand de schepen

Ik schrijf ter dood, kom ondanks de dood

Ik heb iemand in mijn gedachten

Iemand zei me: "Ga!"

iemand zegt "Blijf!"

Kom naar mijn haven, verbrand de schepen

Ik schrijf ter dood, kom ondanks de dood

Ik heb iemand in mijn gedachten

Iemand zei me: "Ga!"

iemand zegt "Blijf!"