Wisdom Teeth - Frank Turner

It’s been eighteen months since I kissed you once

So just saying «Hi» just isn’t going to fly

But if you give me a clue and a minute or two

Then I might remember your name

And I hate to insist that I was really that pissed

But to tell the truth, in my flush of youth

I would drown my sight until faces and nights seemed the same

And a nervous shrug and an awkward hug

Won’t get me out of the hole that I’ve dug

So I slip the noose with a poor excuse

And talk to someone, anyone else

And I sit with my friends and I try to pretend

That I never did that sort of thing again

But I’m lying to myself

And suddenly it’s as clear as clear could be

I’m not quite the perfect man that I hoped I’d be

And though I always tried to live an honest life

To tell my truth I’ve told my share of lies

I remember you, of course I do

But I don’t recall how many times we’ve been through

This little game, that always ends the same

With you sad and me far away

And every time I repeat the line

That the fault’s not mine and I wasn’t unkind

But the worst part is that I’ve got nothing else to say

And all the pretty little pictures of faith and firm devotion

That I painted as a child

Well they have fallen by the wayside, along with all my puppy-fat

But my days have taught me this

That every day I spend pretending that I always choose the right path

Is a day that I choose the wrong

Oh yes my wisdom teeth have been giving me grief

They woke me up to find that I’m exactly the kind of

Guy I said that I’d rather be dead than be

In the days before I got laid

Het is achttien maanden geleden dat ik je een keer heb gekust

Dus alleen maar "Hallo" zeggen, gaat gewoon niet vliegen

Maar als je me een idee geeft en een minuut of twee?

Dan herinner ik me misschien je naam

En ik haat het om erop te staan ​​dat ik echt zo boos was

Maar om de waarheid te zeggen, in mijn roes van jeugd

Ik zou mijn zicht verdrinken tot gezichten en nachten hetzelfde leken

En een nerveuze schouderophalen en een ongemakkelijke knuffel

Zal me niet uit het gat krijgen dat ik heb gegraven

Dus ik trek de strop met een slecht excuus

En praat met iemand, iemand anders

En ik zit met mijn vrienden en ik probeer te doen alsof

Dat ik zoiets nooit meer heb gedaan

Maar ik lieg tegen mezelf

En ineens is het zo duidelijk als maar kan zijn

Ik ben niet helemaal de perfecte man die ik hoopte te zijn

En hoewel ik altijd heb geprobeerd een eerlijk leven te leiden

Om mijn waarheid te vertellen, heb ik mijn deel van de leugens verteld

Ik herinner me jou, natuurlijk doe ik dat

Maar ik kan me niet herinneren hoe vaak we dit hebben meegemaakt

Dit spelletje, dat altijd hetzelfde eindigt

Met jou verdrietig en mij ver weg

En elke keer als ik de regel herhaal

Dat de fout niet de mijne is en dat ik niet onaardig was

Maar het ergste is dat ik niets anders te zeggen heb

En alle mooie kleine foto's van geloof en vaste toewijding

Dat ik als kind schilderde

Nou, ze zijn langs de weg gevallen, samen met al mijn puppyvet

Maar mijn dagen hebben me dit geleerd

Dat ik elke dag doe alsof ik altijd het juiste pad kies

Is een dag dat ik de verkeerde kies?

Oh ja, ik heb verdriet van mijn verstandskiezen

Ze maakten me wakker om te ontdekken dat ik precies het soort ben

Man, ik zei dat ik liever dood zou zijn dan

In de dagen voordat ik seks kreeg