The Road - Frank Turner

To the east, to the east, the road beneath my feet.

To the west, to the west, I haven’t got there yet.

To the north, to the north, never to be caught.

To the south, to the south, my time is running out.

Ever since my childhood I’ve been scared, I’ve been afraid,

Of being trapped by circumstance, of staying in one place,

And so I always keep a small bag full of clothes carefully stored,

Somewhere secret, somewhere safe, somewhere close to the door.

Well I’ve travelled many countries, washed my feet in many seas,

I’ve drank with grifters in Vienna and with punks in old DC,

And I’ve driven across deserts,

Driven by the irony that only being shackled to the road could ever I be free.

I’ve felt old before my time

But now I keep the age away by burning up the miles and by filling up my days.

And the nights, a thousand nights I’ve played, a thousand more to go,

Before I take a breath, and steel myself for the next one thousand shows.

So saddle up your horses and keep your powder dry,

Because the truth is you won’t be here long, soon you’re going to die.

So to the heart, to the heart, there’s no time for you to waste,

And you won’t find your precious answers by staying in one place,

By giving up the chase.

I face the horizon, everywhere I go.

I face the horizon, the horizon is my home.

Naar het oosten, naar het oosten, de weg onder mijn voeten.

Naar het westen, naar het westen, ik ben er nog niet.

Naar het noorden, naar het noorden, om nooit gepakt te worden.

Naar het zuiden, naar het zuiden, raakt mijn tijd op.

Sinds mijn jeugd ben ik bang, ik ben bang,

Van vastzitten door omstandigheden, op één plek blijven,

En dus bewaar ik altijd een kleine tas vol kleding zorgvuldig opgeborgen,

Ergens geheim, ergens veilig, ergens dicht bij de deur.

Nou, ik heb veel landen gereisd, mijn voeten gewassen in vele zeeën,

Ik heb gedronken met oplichters in Wenen en met punkers in het oude DC,

En ik heb door woestijnen gereden,

Gedreven door de ironie dat ik alleen maar aan de weg vastgeketend zou kunnen zijn.

Ik voelde me oud voor mijn tijd

Maar nu houd ik de leeftijd weg door de kilometers te verbranden en mijn dagen te vullen.

En de nachten, duizend nachten die ik heb gespeeld, nog duizend te gaan,

Voordat ik op adem kom en me wapen voor de volgende duizend shows.

Dus zadel je paarden op en houd je kruit droog,

Omdat de waarheid is dat je hier niet lang zult zijn, binnenkort ga je dood.

Dus voor het hart, voor het hart, er is geen tijd voor jou om te verspillen,

En je zult je kostbare antwoorden niet vinden door op één plek te blijven,

Door de achtervolging op te geven.

Ik kijk naar de horizon, overal waar ik ga.

Ik kijk naar de horizon, de horizon is mijn thuis.