Ностальгия о будущей любви (2003) - Михаил Круг и гр. Попутчик - Михаил Круг, Попутчик

Я не старый, но поверь уже седой.

В нашей жизни ничему не удивляюсь.

Вдруг припал к девчонке всей своей душой.

И что случилось ничего не понимаю.

И я ждал и думал — может это зря.

Не бывает в жизни то что не бывает.

Чтобы вдруг в дождливый вечер сентября.

Меня кто-то своим сердцем согревает.

Холодный вечер осенней сказки.

И лунной ночью моросящий звонкий дождь.

О шепчет мне что я у женщин вечный гость.

Хоть поздний час, а я вот жду что ты придешь.

Под звон дождя ну не сегодня — завтра хоть.

Постучали я открыл — а там она.

Извините бога ради что так поздно.

Я лишь только разобрал — мне не до сна.

И одной так нелегко смотреть на звезды.

И она мне со слезами рассказала.

Потому что не могла уже молчать.

Я за дверью целый вечер простояла.

Плакала и не решалась постучать.

Холодный вечер осенней сказки.

И лунной ночью моросящий звонкий дождь.

О шепчет мне что я у женщин вечный гость.

Хоть поздний час, а я вот жду что ты придешь.

Под звон дождя ну не сегодня — завтра хоть.

Ik ben niet oud, maar geloof me al grijsharig.

Ik ben door niets in ons leven verrast.

Plotseling klampte hij zich met heel zijn ziel aan het meisje vast.

En ik begrijp niet wat er is gebeurd.

En ik wachtte en dacht - misschien is het tevergeefs.

Er is niets in het leven dat niet gebeurt.

Tot ineens op een regenachtige septemberavond.

Iemand verwarmt me met zijn hart.

Koude avond van een herfstsprookje.

En op een maanverlichte nacht, miezerige rinkelende regen.

O fluistert me toe dat ik een eeuwige gast ben bij vrouwen.

Ook al is het uur laat, ik wacht op je komst.

Onder het geluid van regen, nou ja, niet vandaag - morgen tenminste.

Ze klopten, ik deed open - en daar was ze.

In godsnaam, het is zo laat.

Ik heb hem net uit elkaar gehaald - ik kan niet slapen.

En het is zo moeilijk om alleen naar de sterren te kijken.

En ze vertelde het me met tranen.

Omdat ik niet meer kon zwijgen.

Ik heb de hele avond voor de deur gestaan.

Ze huilde en durfde niet aan te kloppen.

Koude avond van een herfstsprookje.

En op een maanverlichte nacht, miezerige rinkelende regen.

O fluistert me toe dat ik een eeuwige gast ben bij vrouwen.

Ook al is het uur laat, ik wacht op je komst.

Onder het geluid van regen, nou ja, niet vandaag - morgen tenminste.