You Will Never Go to Space - The World Is A Beautiful Place & I Am No Longer Afraid To Die

We ran far beyond the lights cast on these streets.

(We're standing up.)

Dazed and tired, we’re still standing.

Always anxious, somehow breathing.

Never certain but still searching.

You parked your car out on my lawn and came inside.

I’m shaking off the sinking feeling in my gut

And I am screaming «wake up.»

Is this a dream or reality?

When I wake will I still be asleep?

Can I ever trust anything?

I guess I’ll rest and just let it be.

(Wake up.)

Is there a way to get into it or should I try to get over it?

Did we dream when we were skeletons or did we just wish for our skin?

We renden veel verder dan de lichten die op deze straten wierpen.

(We staan ​​op.)

Verdwaasd en moe staan ​​we nog steeds.

Altijd angstig, op de een of andere manier ademen.

Nooit zeker maar toch zoekend.

Je parkeerde je auto op mijn gazon en kwam naar binnen.

Ik schud het zinkende gevoel in mijn onderbuik van me af

En ik schreeuw "wakker worden".

Is dit een droom of realiteit?

Als ik wakker word, slaap ik dan nog?

Kan ik ooit iets vertrouwen?

Ik denk dat ik zal rusten en het gewoon zo laat.

(Word wakker.)

Is er een manier om erin te komen of moet ik proberen er overheen te komen?

Droomden we toen we skeletten waren of wensten we alleen maar onze huid?