Ella - Xinkoa, Zenit

ella era una chica normal

con un trabajo normal

y una familia normal

de un barrio normal

ke keria lo normal para su vida

un futuro normal, que del sueño de cualkier persona anida

hasta ke aprende a volar y desaparece

maldito dia invernal

en el que bajo un manto de estrellas congeladas

que ardian bajo del cielo, en el suelo

su alma ya se desvanece

todo empezo a tornarse gris mucho tiempo atras

cuando satanás en la piel de aquel chaval

paso a formar parte por desgracia de su dia a dia

mas no se conformo con fastidiar la relacion que les unía

no, no le basto

su inexistente paciencia sin motivo se gasto

y como no, tuvo que demostrar su hombria

castigando cuerpo y mente a la mujer que le quería

ella se sentia culpable por tener en la cabeza

ese recuerdo ya imborrable que inundaba de tristeza

la riqueza de su ser…

por no poder retroceder hasta ese ayer

en el que la dureza con la que el la maltrataba aun no existia

en el que era una niña todavia

que no tenia porque conocer, no

la angustia que te angustia dejaria su alegria tras perder la sonrisa

el amor propio, el poder

mirarse en un espejo para ver su bello rostro y volver

a sentirse guapa

defender a espada y capa su espacio vital

aun a costa de caer en un abismo violento

su integridad moral aun a riesgo de perecer en ese mismo intento

aun asi lo estuvo haciendo hasta saber

ke de momento tanto mal al final la iba a vencer

ella, era una diosa para dioses

ella, era una musa de poetas

ella, era la luna de mis noches

era ella la que conseguia que alcanzara metas

ella, era el motivo de mi lucha

ella, era mi utopía, mi quimera

era ella gracias a quien ahora la gente me escucha

la primera cosa en la que pensaba cada dia era ella

estaba hundida

sumida en un conflicto mental, tal

que el opaco cristal

a traves del cual observaba su vida le impedia

contemplar sus opciones de futuro

averiguar cual seria el camino menos duro

para superar ese infranqueable muro

por el cual trepar

desde lo mas profundo de ese odioso pozo oscuro

en el que la tristeza la sumia

hasta la superficie de ese mundo que asumia

alumbrado por un soleado dia que veia

sin poder luchar anclada en la agonia

y sin casi darse cuenta se vio envuelta en una manta blanca y fria

que traia mas problemas

que la aislaba de los demas

que hacia que los edemas que en el pasado adornaron su piel

fueran solo dulce miel

comparados con los que esa hiel

en su mente dejo grabados como emblemas

intento ahogar sus penas en alcohol

noches de fiesta que unian una puesta con otra puesta de sol

creia tener el control pero solo

la mente, su mente respondia

si recibia diariamente la dosis que le volvia

a sumergir en ese frasco de formol

que la mantenia en esa via con atasco

y la destruia

decidio tirarlo todo a la basura

y arreglarlo por la via rapida

pues la unica cura requeria una fuerza de voluntad

que ella ya no tendria que reunir

si permitia a su alma partir

para que su cuerpo pudiese dormir por siempre bajo una lapida

esa desicion no era la valida

pero que era casi imposible superarlo era verdad

ella, era una diosa para dioses

ella, era una musa de poetas

ella, era la luna de mis noches

era ella la que conseguia que alcanzara metas

ella, era el motivo de mi lucha

ella, era mi utopia, mi quimera

era ella gracias a quien ahora la gente me escucha

la primera cosa en la que pensaba cada dia era ella

estuvo muy cerca de desaparecer

callo y nadie confio en que pudiera volver

a levantarse por su propio pie

y caminar sin depender de eso que su vida complica

tirar pa elante y defender que reponerse explica

lo facil que es caer y lo dificil que es hacer

a ese desierto florecer

cuando a muerto el placer…

de tener todo lo que sentirse una chica feliz implica

la llegada de un angel alado la salvacion pronostica

para ella

tener de nuevo un amigo al lado

ha provocado que su estado emocional haya cambiado

hasta su estetica

que su vision de la vida tan patetica

se haya tornado en un alegre visionado

de todas las escencias que su mente ha sacado

de todas las vivencias que en su piel ha disfrutado

y asi recoger recuerdos del pasado

y sin casi revolver lo malo ya olvidado

con pasion de volver lo bueno que le han quitado

en cada ocasion en la que podria empezar a crecer

para nunca mas caer en el querer equivocado

antes de perder el contacto con aquel

gracias al que sonrisas vacias de ilusiones y alegrias habia recuperado

y asi paso…

la relacion ya se acabo, incluso el contacto se perdio

este angel sin saber porque vio

como derrepente su amor se desvanecio

un cielo gris y nublado de nuevo aparecio

mientras el reflejo de su luz en la distancia permanecio

y que el dulce aroma de su fragancia impregnado en cada estancia

nacio esta cancion …

ze was een normaal meisje

met een normale baan

en een normaal gezin

uit een normale buurt

ke keria het normaal voor je leven

een normale toekomst, die uit de droom van een persoon nestelt

Tot hij leert vliegen en verdwijnt

verdomde winterdag

waarin onder een deken van bevroren sterren

dat brandde onder de hemel, op de grond

zijn ziel is al aan het verdwijnen

alles begon lang geleden grijs te worden

wanneer satan in de huid van dat kind

werd helaas een deel van zijn dagelijkse leven

maar hij was niet tevreden met het irriteren van de relatie die hen verenigde

nee, niet genoeg

zijn niet-bestaande geduld zonder reden werd besteed

en natuurlijk moest hij zijn mannelijkheid bewijzen

lichaam en geest straffen van de vrouw die van hem hield

ze voelde zich schuldig omdat ze in haar hoofd had

die al onuitwisbare herinnering die overspoelde met verdriet

de rijkdom van je wezen...

omdat ik daar gisteren niet op terug kon komen

waarin de hardheid waarmee hij haar mishandelde nog niet bestond

waarin ik nog een meisje was

dat ik niet hoefde te weten, nee

de angst die je kwelt, zou zijn vreugde verlaten na het verliezen van de glimlach

zelfliefde, macht

kijk in een spiegel om je mooie gezicht te zien en terug te keren

mooi voelen

verdedig met het zwaard en leg je leefruimte in lagen

zelfs ten koste van in een gewelddadige afgrond te vallen

zijn morele integriteit, zelfs met het risico te sterven in dezelfde poging

toch deed hij het totdat hij het wist

Zo erg op het moment dat ik haar uiteindelijk zou verslaan

ze was een godin voor goden

ze was een muze van dichters

zij was de maan van mijn nachten

zij was degene die me ertoe bracht om doelen te bereiken

zij was de reden voor mijn gevecht

zij was mijn utopie, mijn hersenschim

het was haar dankzij wie nu mensen naar me luisteren

het eerste waar ik elke dag aan dacht was aan haar

ik was gezonken

ondergedompeld in een mentaal conflict, zoals

dan het ondoorzichtige glas

waardoor hij zijn leven observeerde, verhinderde hem

overweeg uw opties voor de toekomst

ontdek wat de minst moeilijke manier zou zijn

om die onoverkomelijke muur te overwinnen

welke te beklimmen

uit de diepten van die hatelijke donkere put

waarin verdriet haar overspoelde

naar de oppervlakte van die wereld die ik aannam

verlicht door een zonnige dag die zag

niet in staat om te vechten verankerd in doodsangst

en bijna zonder het te beseffen, merkte ze dat ze in een koude witte deken gewikkeld was

dat bracht meer problemen met zich mee

die haar van anderen isoleerde

die de oedemen veroorzaakten die in het verleden haar huid sierden

waren gewoon lieve schat

vergeleken met degenen die gal

in zijn gedachten laat ik gravures achter als emblemen

Ik probeer hun verdriet te verdrinken in alcohol

feestavonden die een zonsondergang samenvoegden met een andere zonsondergang

Ik dacht dat ik de controle had, maar alleen

de geest, zijn geest reageerde

als hij dagelijks de dosis kreeg die terugkwam?

om onder te dompelen in die pot formaline

die haar op die weg hield met file

en vernietigde het

besloten om het allemaal weg te gooien

en repareer het snel

omdat de enige remedie een wilskracht vereiste

dat ze niet meer hoefde te verzamelen

als hij zijn ziel zou laten gaan

zodat zijn lichaam voor altijd kon slapen onder een grafsteen

die beslissing was niet geldig

maar dat het bijna onmogelijk was om te overwinnen, het was waar

ze was een godin voor goden

ze was een muze van dichters

zij was de maan van mijn nachten

zij was degene die me ertoe bracht om doelen te bereiken

zij was de reden voor mijn gevecht

zij was mijn utopie, mijn hersenschim

het was haar dankzij wie nu mensen naar me luisteren

het eerste waar ik elke dag aan dacht was aan haar

was bijna aan het verdwijnen

Ik hield mijn mond en niemand vertrouwde erop dat ik terug kon komen

op eigen benen staan

en lopen zonder afhankelijk van wat je leven compliceert

trek naar voren en verdedig dat herstellen verklaart

hoe gemakkelijk het is om te vallen en hoe moeilijk het is om te doen

naar die woestijnbloei

als plezier dood is...

om alles te hebben wat een gelukkig meisje zijn inhoudt

de komst van een gevleugelde engel voorspelt verlossing

voor haar

heb weer een vriend aan je zijde

heeft ervoor gezorgd dat uw emotionele toestand is veranderd

zelfs zijn esthetiek

dat zijn visie op het leven zo zielig is

is een lust voor het oog geworden

Van alle essenties die je geest heeft ingenomen

van alle ervaringen die hij in zijn vel heeft beleefd

en zo herinneringen aan het verleden verzamelen

en zonder het slechte dat al vergeten is bijna op te zwepen

met een passie om het goede terug te geven dat is weggenomen

bij elke keer dat ik kon beginnen te groeien

om nooit meer in de verkeerde wil te vallen

alvorens het contact daarmee te verliezen

dank aan degene die lege glimlachen van illusies en vreugden had teruggekregen

en zo gebeurde het...

de relatie is voorbij, zelfs het contact is verbroken

deze engel zonder te weten waarom hij zag

hoe plotseling zijn liefde verdween

er verscheen weer een grijze en bewolkte lucht

terwijl de reflectie van zijn licht in de verte bleef

en dat het zoete aroma van zijn geur geïmpregneerd in elke kamer

dit liedje is geboren...