Небеса - Валерия

Небо, наверное, та же река только в ней тонут не все, не всегда.

Небо, волнуясь в солнечный бриз манит и тянет плывущих всех вниз.

Тот, кто не плавал на небесах, тот не узнает, где счастье, где страх.

Страшно тонуть в глубине синевы счастье иль страх ты узнаешь — плыви.

Припев:

Я тебя прошу: останься с облаками и сойди потом на землю серебром.

Буду я бежать, ловить тебя руками я в ладони соберу, я тебя перенесу в свой дом.

Сильным, я знаю, не страшна река им утонуть не дадут облака.

В облаке Счастье, в реке Небеса с нежностью дарят друг другу сердца.

Припев:

Я тебя прошу: останься с облаками и сойди потом на землю серебром.

Буду я бежать, ловить тебя губами я тебя давно ждала

Оглянись и вспомни: здесь твой дом, оглянись, ты узнаешь свой дом я тебя ждала

так долго в нем.

De lucht is waarschijnlijk dezelfde rivier, alleen verdrinkt niet iedereen erin, niet altijd.

De lucht, geagiteerd in de zonnebries, wenkt en trekt iedereen naar beneden.

Degene die niet in de hemel heeft gezwommen, zal niet weten waar geluk is, waar angst is.

Het is eng om te verdrinken in de diepten van het blauwe geluk of de angst die je kent - zwemmen.

Refrein:

Ik vraag je: blijf bij de wolken en daal dan als zilver af naar de aarde.

Ik zal rennen, je met mijn handen vangen, ik zal in mijn handpalmen verzamelen, ik zal je naar mijn huis overbrengen.

Ik weet dat de sterken niet bang zijn voor de rivier, wolken laten ze niet verdrinken.

In de wolk van geluk, in de rivier van de hemel, geef elkaar teder harten.

Refrein:

Ik vraag je: blijf bij de wolken en daal dan als zilver af naar de aarde.

Ik zal rennen, je vangen met mijn lippen, ik heb lang op je gewacht

Kijk om je heen en onthoud: dit is jouw huis, kijk om je heen, je zult je huis herkennen, ik zat op je te wachten

zo lang erin.