Mrs. Ruston - The Pink Spiders

Mrs. Ruston, I survived the rest of your life

Unaware, oblivious, you couldn’t be down

And now you’re given out the combination code

And they know

Mrs. Ruston, time retired all the lights

The electric air expired with the night

But you’re eyes are deep and cut through me

Here in the afterglow —

What a show

And she keeps sketching her dreams

From the back of her mind into the souls of machines

An audience breathes the troubles she’s trying to forget

And these scenes, obviously

Though I don’t know what they said

Somehow I know what they mean

But how can I trust the bridge if I didn’t build it?

Mrs. Ruston, he was waiting there all along

What a fool, but how could anyone think it wrong

To wait, or hesitate from pushing you away

If you’d stay?

And she keeps sketching her dreams

From the back of her mind into the souls of machines

An audience breathes the troubles she’s trying to forget

And these scenes, obviously

Though I don’t know what they said

Somehow I know what they mean

But how can I trust the bridge if I didn’t build it?

The constellations falling slowly from the sky

With blurry edges through the tears that fill your eyes

You’d like to catch them, but you’re too afraid to try

'Cause it might be worth the effort

But it’s just not worth the time

Mrs. Ruston, life resides inside of the grey

And every step reminds me what you said

About losing touch with those you love

And giving yourself away

Every day

And she keeps sketching her dreams

From the back of her mind into the souls of machines

An audience breathes the troubles she’s trying to forget

And these scenes, obviously

Though I don’t know what they said

Somehow I know what they mean

But how can I trust the bridge if I didn’t build it?

When she keeps quiet and clean

Despite the impact, in fact it’s all that she needs

As an ambulance screams a choir to silence the regrets

This one dream, evidently

Was like a flashback trip that was stealing the scene

But how can I trust the bridge if I didn’t build it?

Mevrouw Ruston, ik heb de rest van uw leven overleefd

Onbewust, onbewust, je kon niet down zijn

En nu krijg je de combinatiecode

En ze weten

Mevrouw Ruston, de tijd heeft alle lichten uitgeschakeld

De elektrische lucht is met de nacht verlopen

Maar je ogen zijn diep en snijden door me heen

Hier in de nagloed—

Wat een show

En ze blijft haar dromen schetsen

Vanuit haar achterhoofd in de zielen van machines

Een publiek ademt de problemen die ze probeert te vergeten

En deze scènes, natuurlijk

Hoewel ik niet weet wat ze zeiden

Op de een of andere manier weet ik wat ze bedoelen

Maar hoe kan ik de brug vertrouwen als ik hem niet heb gebouwd?

Mevrouw Ruston, hij stond daar al die tijd te wachten

Wat een dwaas, maar hoe kan iemand het verkeerd denken?

Om te wachten of te aarzelen om je weg te duwen

Als je zou blijven?

En ze blijft haar dromen schetsen

Vanuit haar achterhoofd in de zielen van machines

Een publiek ademt de problemen die ze probeert te vergeten

En deze scènes, natuurlijk

Hoewel ik niet weet wat ze zeiden

Op de een of andere manier weet ik wat ze bedoelen

Maar hoe kan ik de brug vertrouwen als ik hem niet heb gebouwd?

De sterrenbeelden vallen langzaam uit de lucht

Met wazige randen door de tranen die je ogen vullen

Je zou ze graag willen vangen, maar je bent te bang om het te proberen

Omdat het misschien de moeite waard is

Maar het is gewoon de tijd niet waard

Mevrouw Ruston, het leven zit in het grijs

En elke stap herinnert me eraan wat je zei

Over het verlies van het contact met de mensen van wie je houdt

En jezelf weggeven

Elke dag

En ze blijft haar dromen schetsen

Vanuit haar achterhoofd in de zielen van machines

Een publiek ademt de problemen die ze probeert te vergeten

En deze scènes, natuurlijk

Hoewel ik niet weet wat ze zeiden

Op de een of andere manier weet ik wat ze bedoelen

Maar hoe kan ik de brug vertrouwen als ik hem niet heb gebouwd?

Als ze stil en schoon blijft

Ondanks de impact, is het eigenlijk alles wat ze nodig heeft

Zoals een ambulance een koor schreeuwt om de spijt het zwijgen op te leggen

Deze ene droom, klaarblijkelijk

Was als een flashback-trip die de scène stal

Maar hoe kan ik de brug vertrouwen als ik hem niet heb gebouwd?