Лестница - Тамара Гвердцители

Сходятся двери метро словно занавес,

Кто-то уедет, а кто-то останется.

Мы не убиты и даже не ранены,

Рельсы как равенства знак.

Прошлым становится вдруг настоящее,

Вдоль эскалатора взгляды скользящие.

Мы отступаем от края заранее,

Все превращая в пустяк.

Припев:

Вверх по лестнице, вниз по лестнице,

И опять мы отводим свой взгляд.

Вверх по лестнице, вниз по лестнице,

Кто-то к небу, а кто-то назад.

Гаснут секунды и ветки надломлены,

Тени исчезли под светом неоновым.

Одновременно два поезда тронутся

От безнадёжной любви.

Солнечно или дожди на поверхности,

Разницы нет для расставшихся без вести.

Мы обменяемся нашей бессонницей

Глядя, как тают огни.

Припев:

Вверх по лестнице, вниз по лестнице,

И опять мы отводим свой взгляд.

Вверх по лестнице, вниз по лестнице,

Кто-то к небу, а кто-то назад.

Проигрыш

Вверх по лестнице, вниз по лестнице,

И опять мы отводим свой взгляд.

Вверх по лестнице, вниз по лестнице,

Кто-то к небу, а кто-то назад.

Metrodeuren komen samen als een gordijn

Sommigen zullen vertrekken en sommigen zullen blijven.

We zijn niet gedood of zelfs gewond,

Rails als gelijkteken.

Het verleden wordt ineens het heden

Glijdende blikken langs de roltrap.

We trekken ons van tevoren terug van de rand,

Alles wordt een kleinigheid.

Refrein:

De trap op, de trap af

En weer kijken we weg.

De trap op, de trap af

Iemand naar de hemel en iemand terug.

Seconden gaan uit en de takken zijn gebroken,

De schaduwen verdwenen onder het neonlicht.

Er vertrekken twee treinen tegelijk

Van hopeloze liefde.

Zonnig of regenachtig aan de oppervlakte,

Er is geen verschil voor degenen die spoorloos zijn gescheiden.

We zullen onze slapeloosheid uitwisselen

De vuren zien smelten.

Refrein:

De trap op, de trap af

En weer kijken we weg.

De trap op, de trap af

Iemand naar de hemel en iemand terug.

verliezen

De trap op, de trap af

En weer kijken we weg.

De trap op, de trap af

Iemand naar de hemel en iemand terug.