Не особая - СерьГа

На запад, на запах, на задних на лапах ползут облака не спеша.

Я вижу, что с ними, ползёт моё имя и молодая душа.

Конечно, по встречной, до вечной конечной, до перекрёстка миров,

Тоскуя, рискуя, кочуя, качу я, чтоб встретить любовь.

Припев:

Ведь особа я — не особая, моё тело летать не способное,

Лишь сидит оно безымянное и глядит в окно деревянное.

Ведь особа я — не особая, моё тело летать не способное,

Лишь сидит оно…

И глядит в окно…

И колко, и долго, я из чувства долга кружился в глуши за гроши,

Сражался, метался, но всё же остался, без имени и без души.

Конечно, по встречной, до вечной конечной, до перекрёстка миров,

Тоскуя, рискуя, кочуя, качу я, чтоб встретить любовь.

Припев:

Ведь особа я — не особая, моё тело летать не способное,

Лишь сидит оно безымянное и глядит в окно деревянное.

Ведь особа я — не особая, моё тело летать не способное,

Лишь сидит оно…

И глядит в окно…

Ведь особа я — не особая, моё тело летать не способное,

Лишь сидит оно безымянное и глядит в окно деревянное.

Ведь особа я — не особая, моё тело летать не способное,

Лишь сидит оно…

И глядит в окно…

Naar het westen, richting de geur, kruipen de wolken langzaam op hun achterpoten.

Ik zie dat mijn naam en jonge ziel ervan krioelen.

Natuurlijk, langs het tegenovergestelde, naar het eeuwige einde, naar het kruispunt van werelden,

Verlangend, riskant, zwervend, rol ik om liefde te ontmoeten.

Refrein:

Ik ben tenslotte niet bijzonder, mijn lichaam kan niet vliegen,

Het zit gewoon naamloos en kijkt uit het houten raam.

Ik ben tenslotte niet bijzonder, mijn lichaam kan niet vliegen,

Het zit gewoon...

En kijkt uit het raam...

En scherp, en voor een lange tijd, uit plichtsbesef, cirkelde ik in de wildernis voor een schijntje,

Hij vocht, rende rond, maar bleef toch, zonder naam en zonder ziel.

Natuurlijk, langs het tegenovergestelde, naar het eeuwige einde, naar het kruispunt van werelden,

Verlangend, riskant, zwervend, rol ik om liefde te ontmoeten.

Refrein:

Ik ben tenslotte niet bijzonder, mijn lichaam kan niet vliegen,

Het zit gewoon naamloos en kijkt uit het houten raam.

Ik ben tenslotte niet bijzonder, mijn lichaam kan niet vliegen,

Het zit gewoon...

En kijkt uit het raam...

Ik ben tenslotte niet bijzonder, mijn lichaam kan niet vliegen,

Het zit gewoon naamloos en kijkt uit het houten raam.

Ik ben tenslotte niet bijzonder, mijn lichaam kan niet vliegen,

Het zit gewoon...

En kijkt uit het raam...