Castañas - Rocio Jurado

Con este traje expresísimo

Que es la mar de modernísimo

Sigo siendo lo que era

La castiza, castañera

Y en la esquina de esta calle

Me pueden ver sin faltar

Que me estoy quedando afónica —afónica, afónica—

De pregonar:

Castañas, calentitas

Quien las quiere, recién tostás

Pruébelas usted que le gustará

Castañas, calentitas

Llévelas, que las probará

Y repetirá con seguridad

No hay nadie que no disponga

De un puerto para castañas

Y al que le salen pilonga

No quiere más

Yo tengo un novio guapísimo

Que es la mar de celosísimo

Y que no sabe, el muy pillo

Separarse de mi hornillo

Y si acaso un parroquiano

Me hecha un piropo al comprar

Pa que no me arme un escándalo —escándalo, escándalo—

Vuelvo a cantar:

Met dit expressieve pak

Wat is de zee van heel modern

Ik ben nog steeds wat ik was

De castiza, kastanje

En op de hoek van deze straat

Ze kunnen me zien zonder te missen

Dat ik hees word - hees, hees -

te verkondigen:

kastanjes, warm

Wie wil ze, vers geroosterd

Probeer ze, je zult ze leuk vinden

kastanjes, warm

Neem ze, ze zullen ze proberen

En zal het zeker herhalen

Er is niemand die niet heeft

Van een haven voor kastanjes

En degene die pilonga krijgt

wil niet meer

Ik heb een knappe vriend

Wat is de zee van jaloezie

En wie weet niet, de zeer deugniet

gescheiden van mijn fornuis

En als misschien een parochiaan

Hij gaf me een compliment bij het kopen

Zodat ik geen schandaal maak -schandaal, schandaal-

Ik zing weer: