Sin Palabras - Roberto Goyeneche

Nacio de ti…

buscando una canción que nos uniera,

y hoy se que es cruel y brutal -quiza-

el castigo que te doy…

Sin palabras esta musica va a herirte,

donde quiera que la escuche tu traición.

La noche más absurda, el día más triste,

cuando estes riendo, o cuando llore tu ilusión…

Perdoname, si es Dios

quien quiso castigarte al fin…

Si hay llantos que puedan perseguir asi,

si estas notas que nacieron por tu amor,

al final son un cilicio que abre las heridas de una hostoria,

son suplicio… son memoria…

Fantoche herido, en mi dolor, se alzara cada vez

que oigas esta cancio.

Nacio de ti…

mintiendo entre esperanzas un destino,

y hoy se que es cruel, brutal -quiza-

el castigo que te doy…

Sin decirlo, esta canción dira tu nombre,

sin decirlo, con tu nombre estare yo…

Los ojos casi ciegos de mi asombro,

junto al asombro de perderte, y no morir.

Ik ben uit jou geboren...

op zoek naar een lied dat ons zou verenigen,

en vandaag weet ik dat het wreed en brutaal is -misschien-

de straf die ik je geef...

Zonder woorden zal deze muziek je pijn doen,

waar ik je verraad hoor.

De meest absurde nacht, de droevigste dag,

wanneer je lacht, of wanneer je illusie huilt...

Vergeef me, als het God is

wie wilde je uiteindelijk straffen...

Als er tranen zijn die zo kunnen rondspoken,

als deze notities die zijn geboren voor uw liefde,

uiteindelijk zijn ze een haarhemd dat de wonden van een verhaal opent,

ze zijn een beproeving... ze zijn een herinnering...

Gewonde pop, in mijn pijn, zal elke keer opstaan

dat je dit lied hoort

Ik ben uit jou geboren...

liggend tussen hoop een lot,

en vandaag weet ik dat het wreed, brutaal is -misschien-

de straf die ik je geef...

Zonder het te zeggen, zal dit lied je naam zeggen,

zonder het te zeggen, met jouw naam zal ik...

De bijna blinde ogen van mijn verwondering,

samen met de verbazing om je te verliezen, en niet dood te gaan.