Mount Hum - The World Is A Beautiful Place & I Am No Longer Afraid To Die

Nauseated at the beach, we’re watching white birds

Flock around competing at the prizes.

We give 'em a slice of gum, a loaded trunk

With everything you left outside in East Fairmont.

Water bottles feed the kids you knew that you forgot that you knew.

We’re back here somewhere before you learned to read.

The music never changed, your heart just quit beating.

We held CD’s in our hands, our legs tied to our shoes.

Will you spend the next hours working,

While I rest with my head on the floor?

Did you leave the rest to rot in memory?

Did you remember to build a memorial?

Will they see us in the living room,

Between the key and your front door?

Come off and fall, so that I can pick you up.

Our homes are not the kinds of places you’d own.

Where the pieces of the pieces go when walls corrode,

Where the water spills in waterbeds when we’re alone.

Come off and fall, so that I can pick you up.

Our homes are not the kinds of places you’d own.

Come off and fall, so that I can pick you up.

Our homes are not the kinds of places you’d own.

Where the pieces of the pieces go when walls corrode,

Where the water spills in waterbeds when we’re alone.

Come off and fall, so that I can pick you up.

Our homes are not the kinds of places you’d own.

Come off and fall, so that I can pick you up.

Our homes are not the kinds of places you’d own.

Where the pieces of the pieces go when walls corrode,

Where the water spills in waterbeds when we’re alone.

We were ghosts even then, errant sunlight on our skin.

Sunlight, sunlight.

And we drove out to the bluffs, raced each other through the dust.

We’re all gonna die.

We were ghosts even then, errant sunlight on our skin.

Sunlight, sunlight.

And we drove out to the bluffs, raced each other through the dust.

We’re all gonna die.

Misselijk op het strand, kijken we naar witte vogels

Dwaal rond om mee te dingen naar de prijzen.

We geven ze een plakje kauwgom, een volle koffer

Met alles wat je buiten hebt gelaten in East Fairmont.

Waterflessen voeden de kinderen waarvan je wist dat je vergeten was dat je het wist.

We zijn hier ergens voordat je leerde lezen.

De muziek is nooit veranderd, je hart stopte gewoon met kloppen.

We hielden cd's in onze handen, onze benen vastgebonden aan onze schoenen.

Ga je de komende uren werken,

Terwijl ik met mijn hoofd op de grond rust?

Heb je de rest in het geheugen laten rotten?

Weet je nog dat je een gedenkteken moest bouwen?

Zullen ze ons zien in de woonkamer,

Tussen de sleutel en je voordeur?

Kom af en val, zodat ik je kan oppakken.

Onze huizen zijn niet het soort plaatsen dat je zou bezitten.

Waar de stukken van de stukken gaan als muren corroderen,

Waar het water in waterbedden morst als we alleen zijn.

Kom af en val, zodat ik je kan oppakken.

Onze huizen zijn niet het soort plaatsen dat je zou bezitten.

Kom af en val, zodat ik je kan oppakken.

Onze huizen zijn niet het soort plaatsen dat je zou bezitten.

Waar de stukken van de stukken gaan als muren corroderen,

Waar het water in waterbedden morst als we alleen zijn.

Kom af en val, zodat ik je kan oppakken.

Onze huizen zijn niet het soort plaatsen dat je zou bezitten.

Kom af en val, zodat ik je kan oppakken.

Onze huizen zijn niet het soort plaatsen dat je zou bezitten.

Waar de stukken van de stukken gaan als muren corroderen,

Waar het water in waterbedden morst als we alleen zijn.

Zelfs toen waren we geesten, dwalend zonlicht op onze huid.

Zonlicht, zonlicht.

En we reden naar de kliffen, raceten tegen elkaar door het stof.

We gaan allemaal sterven.

Zelfs toen waren we geesten, dwalend zonlicht op onze huid.

Zonlicht, zonlicht.

En we reden naar de kliffen, raceten tegen elkaar door het stof.

We gaan allemaal sterven.