Lunga attesa - Marlene Kuntz

Noi non siamo altro che nulla

Nelle immensità universali

Mio Dio…

Nulla è pur sempre qualcosa

Nelle vastità concettuali

Mio Dio…

Ma è così importante

Quanto piccoli siamo noi?

Siamo un accidente casuale

Nell’ebbrezza universale

Mio Dio…

Ed è pur sempre meraviglioso

Un’epifania prodigiosa

Mio Dio…

Ma è così importante

Quello che pensiamo noi?

Crediamo noi?

Vediamo noi?

Sappiamo noi?

Vago per il sentiero pensieroso

E sono molteplici i miei stati d’animo

Rido e sospiro e sorrido dubitoso

Mi prendo sul serio e all’istante mi biasimo

Lunga attesa

E io aspetterò

Cianciano gli uccellini sopra i rami

Mormora come un fiume la fabbrica

Di laggiù dove il cielo ha più chiarori

E ciuffi di spighe il vento solletica

Lunga attesa

E io aspetterò

We zijn niets dan niets

In de universele immensiteiten

Mijn God…

Niets is nog steeds iets

In de conceptuele uitgestrektheid

Mijn God…

Maar het is zo belangrijk

Hoe klein zijn wij?

We zijn een willekeurig ongeluk

In universele dronkenschap

Mijn God…

En het is nog steeds geweldig

Een wonderbaarlijke openbaring

Mijn God…

Maar het is zo belangrijk

Wat denken we?

Geloven we?

Zien we?

Weten we?

Ik dwaal bedachtzaam over het pad

En mijn stemmingen zijn veel

Ik lach en zucht en glimlach twijfelachtig

Ik neem mezelf serieus en geef mezelf meteen de schuld

Lange wacht

En ik zal wachten

De vogels kletsen over de takken

De fabriek ruist als een rivier

Daar waar de lucht meer licht heeft

En plukjes oren de wind kietelt

Lange wacht

En ik zal wachten