Maelstrom - Make Them Suffer

Beyond these forgotten shores of baleful unrelenting torture.

The sky has shattered, pouring its tears into oblivion and wishing away its

unending paradox, as it crumbles into exile, piece by piece.

plunged into darkness by the undertow of the Maelstrom.

slowly, piece by piece, forever forgotten.

Take me away from here.

I will slip away, watch me disapear.

The Maelstrom consumes me.

An eternity frozen in time.

Pulled beneath the deepest depths

Where I was always meant to be, forever lost.

I’ve found my home

far from the grips of time

with the faces of desertion

wandering the depths of expulsion

With the faces of desertion, far from the grips of time, I have found my home.

I’ve found my home, where no light can reach and the only sounds are those soft

whispers that no one else can hear.

Comforting me.

I’ll smile my way away to my darkest days.

Beyond these forgotten shores of endless sadness and torturous sorrow.

The sky has shattered, crying into constant uncertainty and wishing away its

perpetual torment, as it crumbles into exile, piece by piece.

plunged into darkness by the undertow of the Maelstrom.

forgotten piece by piece, forever and ever.

Take me away from here.

I will slip away, watch me disapear

The Maelstrom consumes me.

An eternity frozen in time.

I’ve found my home, beneath the depths.

I’ve found my home, where I can dream these days away.

It was perfect from the first day, we stood and watched as the ocean opened up

and swallowed the sun.

Swallowed the sun.

Voorbij deze vergeten kusten van onheilspellende, meedogenloze martelingen.

De lucht is verbrijzeld, zijn tranen in de vergetelheid gestort en wensend zijn

oneindige paradox, terwijl het stuk voor stuk afbrokkelt in ballingschap.

in duisternis gedompeld door de onderstroom van de Maelstrom.

langzaam, stukje bij beetje, voor altijd vergeten.

Haal me hier weg.

Ik zal wegglippen, me zien verdwijnen.

De maalstroom verteert me.

Een eeuwigheid bevroren in de tijd.

Onder de diepste diepten getrokken

Waar ik altijd had moeten zijn, voor altijd verloren.

Ik heb mijn thuis gevonden

ver van de greep van de tijd

met de gezichten van de woestijn

dwalen door de diepten van verdrijving

Met de gezichten van de woestijn, ver van de greep van de tijd, heb ik mijn thuis gevonden.

Ik heb mijn huis gevonden, waar geen licht kan komen en de enige geluiden zijn die zachte

fluistert dat niemand anders kan horen.

Troost me.

Ik lach me een weg naar mijn donkerste dagen.

Voorbij deze vergeten kusten van eindeloos verdriet en martelend verdriet.

De lucht is verbrijzeld, huilend in constante onzekerheid en wensend weg zijn

eeuwige kwelling, terwijl het stuk voor stuk in ballingschap uiteenvalt.

in duisternis gedompeld door de onderstroom van de Maelstrom.

stuk voor stuk vergeten, voor altijd.

Haal me hier weg.

Ik zal wegglippen, kijk hoe ik verdwijn

De maalstroom verteert me.

Een eeuwigheid bevroren in de tijd.

Ik heb mijn thuis gevonden, onder de diepte.

Ik heb mijn thuis gevonden, waar ik deze dagen kan wegdromen.

Het was vanaf de eerste dag perfect, we stonden en keken toe hoe de oceaan zich opende

en slikte de zon in.

De zon ingeslikt.