Elegies - Make Them Suffer

I would have showed you the world as it was in my dreams.

I would have dropped

everything.

And for those nights when we wept for the moon, I would have died for the

spring.

I found myself at the roots of the elms, singing songs to the birds and wishing

this day would never end.

But it did.

These dreams came cascading down in a stream of fond memories and lost hope,

and at the end of it all.

At the end of it all is only a teardrop to remember you by.

A keepsake from the birds, an elegy for what we could have shared.

These words will last forever;

I’ll dream our memories away just to make you feel something for me again.

These words will last forever;

I’ll dream our memories away just to make you hurt.

Just to make you feel my

pain.

There is a warmth from the earth, and the touch of my fingertips are like

droplets, making ripples on the surface.

I cherish the moment my heart sank to the floor of the ocean.

We could have been so much more,

We could have laughed, and cried, and dreamed our nights away.

So much more, So much more.

I’ll keep singing songs to the birds until you return, and for every time I

lost myself there is a warmth from the earth, and the touch of my fingertips

are like droplets, making ripples on the surface.

At the end of it all is only a teardrop to remember you by.

A keepsake from the birds, an elegy for what we could have shared.

These words will last forever;

I’ll dream our memories away just to make you feel something for me again.

These words will last forever;

I’ll dream our memories away just to make you hurt.

Just to make you feel my

pain.

Ik zou je de wereld hebben laten zien zoals die was in mijn dromen.

ik zou hebben laten vallen

alles.

En voor die nachten dat we huilden om de maan, zou ik zijn gestorven voor de...

de lente.

Ik bevond me bij de wortels van de iepen, zong liedjes voor de vogels en wenste

deze dag zou nooit eindigen.

Maar het deed het wel.

Deze dromen stortten neer in een stroom van goede herinneringen en verloren hoop,

en aan het einde van dit alles.

Aan het einde van dit alles is het slechts een traan om je aan te herinneren.

Een aandenken aan de vogels, een elegie voor wat we hadden kunnen delen.

Deze woorden zullen eeuwig duren;

Ik zal onze herinneringen wegdromen om je weer iets voor me te laten voelen.

Deze woorden zullen eeuwig duren;

Ik zal onze herinneringen wegdromen om je pijn te doen.

Gewoon om je mijn gevoel te geven

pijn.

Er is een warmte van de aarde, en de aanraking van mijn vingertoppen is als:

druppels, waardoor rimpelingen op het oppervlak ontstaan.

Ik koester het moment dat mijn hart zonk naar de bodem van de oceaan.

We hadden zoveel meer kunnen zijn,

We hadden kunnen lachen en huilen en onze nachten weg kunnen dromen.

Zoveel meer, zoveel meer.

Ik zal liedjes blijven zingen voor de vogels tot je terugkeert, en voor elke keer dat ik

mezelf verloren is er een warmte van de aarde en de aanraking van mijn vingertoppen

zijn als druppels, die rimpelingen op het oppervlak veroorzaken.

Aan het einde van dit alles is het slechts een traan om je aan te herinneren.

Een aandenken aan de vogels, een elegie voor wat we hadden kunnen delen.

Deze woorden zullen eeuwig duren;

Ik zal onze herinneringen wegdromen om je weer iets voor me te laten voelen.

Deze woorden zullen eeuwig duren;

Ik zal onze herinneringen wegdromen om je pijn te doen.

Gewoon om je mijn gevoel te geven

pijn.