Dormitorio pubblico - Loredana Bertè

Scarpe più grandi dei piedi

Case di carta carbone

Storie di deserti urbani

Il mondo è sempre spaccato a metà

Ci sono letti di pietra la sera

Per disperati giù in mezzo ai bidoni

Da festeggiare, che Dio ci perdoni

Come a natale coi termosifoni…

Che dormitorio pubblico è la mia città

La notte ha un ritmo brasiliano che va

E sopra i marciapiedi bassa qualità

Di vite ormai deragliate, spaccate a metà

Se non arriva al cuore, dove la gente muore

Presto o tardi morirà il nostro amore

E Stanotte se mi guardo intorno sto male

Che dormitorio pubblico la mia città

La faccia nera del mondo sta qua

Ai figli del duemila un destino bastardo

E Il nostro sole che arriva sempre, sempre in ritardo

Ma cos’hai da guardare?

Baby, mi dai da fumare?

Io in questa stazione

Ci dormo e so non potrò più partire

Io mi ricordo che avevo un nome…

Ma non lo posso mangiare né bere…

Un giorno non mi saprò più svegliare

Sarò la spazzatura da riciclare…

Che dormitorio pubblico la mia città

La notte ha un ritmo brasiliano che va

E sopra i marciapiedi quante verità

Di vite ormai deragliate, spaccate a metà

Ma è un dormitorio pubblico la mia città

La notte balla con la scimmia che va

Che viaggia sulle spalle armate delle bande

Dalle croci di guerra sulle teste rapate

È un dormitorio…

La notte ha un ritmo brasiliano che va

In giro con le bande e sbatte forte in testa

E col consenso di tutti sballa pure la festa

È un dormitorio… sì…

È un dormitorio…

Che dormitorio…

Schoenen groter dan je voeten

Carbonpapier huizen

Verhalen over stedelijke woestijnen

De wereld is altijd in tweeën gedeeld

Er zijn stenen bedden in de avond

Om wanhopig tussen de vuilnisbakken te zitten

Om het te vieren, moge God ons vergeven

Zoals met kerst met radiatoren...

Wat een openbare slaapzaal is mijn stad

De nacht heeft een Braziliaans ritme dat gaat

En trottoirs van lage kwaliteit hierboven

Van levens die nu ontspoord zijn, in tweeën gedeeld

Als het niet tot het hart komt, waar mensen sterven

Vroeg of laat sterft onze liefde

En vanavond als ik om me heen kijk voel ik me slecht

Wat een openbare slaapzaal mijn stad

Het zwarte gezicht van de wereld is hier

Een bastaardbestemming voor de kinderen van het jaar 2000

En onze zon die altijd komt, altijd te laat

Maar waar moet je op letten?

Schat, wil je me een sigaretje roken?

Ik in dit station

Ik slaap daar en ik weet dat ik nooit weg zal kunnen

Ik herinner me dat ik een naam had...

Maar ik kan het niet eten of drinken...

Op een dag kan ik niet meer wakker worden

Ik zal het afval zijn dat moet worden gerecycled ...

Wat een openbare slaapzaal mijn stad

De nacht heeft een Braziliaans ritme dat gaat

En op de trottoirs hoeveel waarheden?

Van levens die nu ontspoord zijn, in tweeën gedeeld

Maar mijn stad is een openbare slaapzaal

De nacht danst met de aap die gaat

Reizen op de gewapende schouders van de bendes

Van oorlogskruisen op geschoren hoofden

Het is een slaapzaal...

De nacht heeft een Braziliaans ritme dat gaat

Rondrennen met de banden en hard op het hoofd bonzen

En met instemming van alle partijen wordt het ook high

Het is een slaapzaal ... ja ...

Het is een slaapzaal...

Wat een slaapzaal...