Pontchartrain - Jane Siberry

O it was one fine morning

I bid New Orleans adieu

And took the road to Jackson Town

My fortune to renew

I cursed all foreign money

No credit could I gain

Which had my heart a-longing

For the Lakes of Pontchartrain

I stowed aboard a railroad car

Beneath the morning sun

And I rode the rails 'til eventide

'Til I finally lay me down

No stranger would befriend me

'Til a dark girl toward me came

And I fell in love with a Creole girl

On the Lakes of Pontchartrain

I said 'My bonnie Creole lass

My money 'tis no good

And if it weren’t for the alligators

I’d sleep here in the wood.

'

'You're welcome here kind stranger

Our house is very plain

But we never turn a stranger out

On the Lakes of Pontchartrain.

'

She took me into her mama’s house

And she treated me right well

The hair upon her shoulders

In jet black ringlets fell

To try to paint her beauty

'Twould surely be in vain

So handsome was my Creole lass

On the Lakes of Pontchartrain

I asked her if she’d marry me

She said that ne’er could be

For she had a lover

Who was far away at sea

She said that she would wait for him

And true she would remain

'Til he returned to his Creole lass

On the Lakes of Pontchartrain

So fare thee well, my Creole lass

I’ll ne’er see you no more

And I’ll ne’er forget your kindness

In the cottage by the shore

And at each social gathering

A flowing bowl I’ll drain

I’ll raise a glass to my Creole lass

On the Lakes of Pontchartrain

I’ll raise a glass to my bonnie lass

On the Lakes of Pontchartrain

O het was een mooie ochtend

Ik bied New Orleans adieu

En nam de weg naar Jackson Town

Mijn geluk om te verlengen

Ik heb al het buitenlandse geld vervloekt

Ik kan geen tegoed krijgen

Waar mijn hart naar verlangde

Voor de meren van Pontchartrain

Ik stouwde aan boord van een treinwagon

Onder de ochtendzon

En ik reed de rails 'til eventide'

Tot ik me eindelijk neerleg

Geen vreemde zou vriendschap met me sluiten

'Til een donker meisje in mijn richting kwam

En ik werd verliefd op een Creools meisje

Op de meren van Pontchartrain

Ik zei 'Mijn bonnie Creools meisje'

Mijn geld is niet goed

En als het niet voor de alligators was

Ik zou hier in het bos slapen.

'

'Je bent hier welkom, vriendelijke vreemdeling'

Ons huis is heel eenvoudig

Maar we zetten nooit een vreemde buiten

Aan de meren van Pontchartrain.

'

Ze nam me mee naar het huis van haar moeder

En ze behandelde me goed

Het haar op haar schouders

In gitzwarte krullen vielen

Om te proberen haar schoonheid te schilderen

'Het zou zeker tevergeefs zijn'

Zo knap was mijn Creools meisje

Op de meren van Pontchartrain

Ik vroeg haar of ze met me wilde trouwen

Ze zei dat ne'er zou kunnen zijn

Want ze had een minnaar

Wie was ver weg op zee?

Ze zei dat ze op hem zou wachten

En waar zou ze blijven

Tot hij terugkeerde naar zijn Creoolse meisje

Op de meren van Pontchartrain

Het ga je goed, mijn Creools meisje

Ik zal je nooit meer zien

En ik zal je vriendelijkheid nooit vergeten

In het huisje aan de kust

En bij elke sociale bijeenkomst

Een stromende kom die ik leeg laat lopen

Ik hef het glas op mijn Creoolse meid

Op de meren van Pontchartrain

Ik hef het glas op mijn bonnie lass

Op de meren van Pontchartrain