Act 1: Call Magic - Jane Siberry

Oh my gosh, I almost didn’t make it!

But I did.

And I have so many messages for you from the

villages that I have passed through.

This is part three of a three part story.

A little bit strange

A little bit funny

And a little bit gory.

Here we go.

And as I came around the corner of the building,

I saw embedded in the wall a shell, I saw a most

beautiful pearl and I saw the footprints of a dog

and I saw a word M-A-G-l-C.

And I looked over to

you in your garden and you leaned forward to me

and you said ‘How beautiful!'.

Thank you!

‘No,

how beautiful are the columns of the temple that

have found their way here, right now.'

We can climb the highest mountain

We can ford the raging river

Even as we make the waitress cry

Even as we curse the next guy

Even as we brace for attack from our fellow man

And we can hear a child crying

on the other side of the world

Even as we can’t hear our own friends but …

And I came around the corner of the building

and I saw embedded in the wall a shell, a pearl,

a seven-league boot, the footprints of a dog and

I saw people streaming past you ¡n the garden.

Where were they going?

Hey!

CALL MAGIC!

A man approached me on the street and he said

‘You're so attractive'.

I know.

‘Your legs are like

columns in a temple, I just want to caress them and

I…' And I said aren’t you my girlfriend’s boyfriend?

Oh, I’d never do anything.

I just thought you valued

honesty.'

I do.

‘I just thought you valued openness.'

I DO.

Call Magic!

Wha?

Just then a woman came walking towards me

wearing what looked like a superhero’s cape but

not quite.

Very plain and unassuming.

And as

she passed, she looked at me and her eyes were

bright blue and piercing and brimming with

intelligence and humour.

I felt like I’d been zapped.

You never know who you’re talking to

You never know who you’re walking to

You never know who you’re sitting beside

You never know who you’re taking for a ride

What?

I take people for a ride?

LET GO!

But he just wouldn’t let go of it.

He said he’d never

do anything but he wouldn’t stop saying what he

wouldn’t do.

I couldn’t stop him.

Call Magic!

Not now.

Call Magic!

I’m too busy.

And I came around the corner of the building,

I saw embedded in the wall

a shell, a pearl, I did NOT see the footprints

of the dog though.

Hey!

And then I passed three men at the side Z.

of the road smoking.

And then I passed a couple talking.

Marry me.

I can’t marry you.

Marry me.

I won’t marry you.

You make me feel almost sleazy!

It’s not that you judge

I don’t feel like you do

It’s just how wobbly my spine feels

when I stand next to you

I pick up the phone.

I don’t call you.

I pick up the phone.

I don’t call you.

Marry me.

I won’t marry you

Mmuh schmuh!

Why doesn’t he just marry her?

Let Go!

But I didn’t understand, you see.

She was

just asking about integrity.

And my judgment of

this couple started to make me feel soooo sleepy.

As

if I’d been running through a field of self-vampirizing

poppies (the poppies being me).

CALL MAGIC!

No.

CALL MAGIC!

Muh…

CALL MAGIC!

Magic…

CALL MAGIC!

OK.

MAGIC!!!

Like That?

And to my great surprise a big black dog came

bounding towards me.

Wha?

Is this Magic?

You want me to take Magic for a walk?

So Magic

and I started walking towards the next village.

We passed three men — Shadrach, Meshach and

Abednego.

We passed three children — they

were humming at the side of a field and the field

was beginning to change, to come back to life.

And I felt like I’d had bandaids ripped from my

eyes and I was so … GRATEFUL?

Not exactly.

NOT EXACTLY!

NOT EXACTLY!

Oh mijn god, ik heb het bijna niet gehaald!

Maar dat deed ik.

En ik heb zo veel berichten voor je van de

dorpen waar ik doorheen ben gegaan.

Dit is deel drie van een driedelig verhaal.

Een beetje vreemd

Een beetje grappig

En een beetje bloederig.

Daar gaan we.

En toen ik om de hoek van het gebouw kwam,

Ik zag ingebed in de muur een schelp, ik zag de meeste

mooie parel en ik zag de voetafdrukken van een hond

en ik zag een woord M-A-G-l-C.

En ik keek naar

jij in je tuin en je leunde naar me toe

en je zei 'Wat mooi!'.

Dank u!

'Nee,

hoe mooi zijn de zuilen van de tempel die

hebben hun weg hierheen gevonden, juist nu.'

We kunnen de hoogste berg beklimmen

We kunnen de woeste rivier doorwaden

Zelfs als we de serveerster aan het huilen maken

Zelfs als we de volgende man vervloeken

Zelfs als we ons schrap zetten voor een aanval van onze medemens

En we kunnen een kind horen huilen

aan de andere kant van de wereld

Zelfs als we onze eigen vrienden niet kunnen horen, maar...

En ik kwam om de hoek van het gebouw

en ik zag in de muur een schelp, een parel,

een zeven-league schoen, de voetafdrukken van een hond en

Ik zag mensen langs je stromen in de tuin.

Waar gingen ze heen?

Hoi!

BEL MAGIE!

Een man benaderde me op straat en hij zei:

'Je bent zo aantrekkelijk'.

Ik weet.

'Je benen zijn als'

kolommen in een tempel, ik wil ze gewoon strelen en

Ik...' En ik zei: ben jij niet het vriendje van mijn vriendin?

Oh, ik zou nooit iets doen.

Ik dacht gewoon dat je het waardeerde

eerlijkheid.'

Ik doe.

'Ik dacht gewoon dat je openheid op prijs stelde.'

IK DOE.

Bel Magie!

wat?

Op dat moment kwam er een vrouw naar me toe lopen

dragen wat leek op de cape van een superheld, maar

niet helemaal.

Heel eenvoudig en bescheiden.

en als

ze passeerde, ze keek naar mij en haar ogen waren...

helderblauw en doordringend en boordevol

intelligentie en humor.

Ik had het gevoel alsof ik was gezapt.

Je weet nooit met wie je praat

Je weet nooit naar wie je loopt

Je weet nooit naast wie je zit

Je weet nooit met wie je een ritje maakt

Wat?

Ik neem mensen mee voor een ritje?

LAAT GAAN!

Maar hij wilde het gewoon niet loslaten.

Hij zei dat hij dat nooit zou doen

alles doen, maar hij zou niet stoppen met te zeggen wat hij

niet zou doen.

Ik kon hem niet stoppen.

Bel Magie!

Niet nu.

Bel Magie!

Ik heb het te druk.

En ik kwam om de hoek van het gebouw,

Ik zag ingebed in de muur

een schelp, een parel, ik heb de voetafdrukken NIET gezien

van de hond.

Hoi!

En toen passeerde ik drie mannen aan kant Z.

van de weg roken.

En toen passeerde ik een paar praten.

Trouw met mij.

Ik kan niet met je trouwen.

Trouw met mij.

Ik zal niet met je trouwen.

Je laat me bijna slonzig voelen!

Het is niet dat je oordeelt

Ik heb niet het gevoel dat jij dat doet

Het is gewoon hoe wiebelig mijn ruggengraat aanvoelt

als ik naast je sta

Ik pak de telefoon.

Ik bel je niet.

Ik pak de telefoon.

Ik bel je niet.

Trouw met mij.

Ik zal niet met je trouwen

Mmuh schmuh!

Waarom trouwt hij niet gewoon met haar?

Laat gaan!

Maar ik begreep het niet, ziet u.

Ze was

gewoon vragen over integriteit.

En mijn oordeel over

dit stel begon me zo slaperig te maken.

Als

als ik door een veld van zelfvampirisme had gerend

klaprozen (de klaprozen ben ik).

BEL MAGIE!

Nee.

BEL MAGIE!

mwah...

BEL MAGIE!

Magie…

BEL MAGIE!

OKÉ.

MAGIE!!!

Zoals dat?

En tot mijn grote verbazing kwam er een grote zwarte hond

naar mij toe komen.

wat?

Is dit magie?

Wil je dat ik met Magic ga wandelen?

Dus magie

en ik begon naar het volgende dorp te lopen.

We passeerden drie mannen — Sadrach, Mesach en

Abednego.

We hebben drie kinderen gepasseerd — zij

zoemden aan de zijkant van een veld en het veld

begon te veranderen, om weer tot leven te komen.

En ik had het gevoel dat er pleisters van mijn...

ogen en ik was zo … DANKBAAR?

Niet precies.

NIET PRECIES!

NIET PRECIES!