L'adieu - Garou

Aux arbres mouillés de septembre

À leur soleil de souvenir

À ces mots doux, à ces mots tendres

Que je t’ai entendu me dire

À la faveur d’un chemin creux

Ou d’une bougie allumée

Adieu à ce qui fut nous deux

À la passion du verbe aimer

L’adieu

Est une infini diligence

Où les chevaux ont du souffrir

Où les reflets de ton absence

Ont marqué l’ombre du plaisir

L’adieu est une lettre de toi

Que je garderai sur mon coeur

Une illusion de toi et moi

Une impression de vivre ailleurs

L’adieu

N’est que vérité devant Dieu

Tout le reste est lettre à écrire

À ceux qui se sont dit adieu

Quand il fallait se retenir

Tu ne peux plus baisser les yeux

Devant le rouge des cheminées

Nous avons connu d’autres feux

Qui nous ont si bien consumés

L’adieu

C’est nos deux corps qui se séparent

Sur la rivière du temps qui passe

Je ne sais pas pour qui tu pars

Et tu ne sais pas qui m’embrasse

Nous n’aurons plus de jalousies

Ni de paroles qui font souffrir

Aussi fort qu’on s'était choisi

Est fort le moment de partir

Oh l’adieu !

L’adieu

C’est le sanglot long des horloges

Et des trompettes de Waterloo

Dire à tous ceux qui s’interroge

Que l’amour est tombé à l’eau

D’un bateau ivre de tristesse

Qui nous a rongé toi et moi

Les passagers sont en détresse

Et j’en connais deux qui se noient

Adieu

Aux arbres mouillés de septembre

À leur soleil de souvenir

À ces mots doux, à ces mots tendres

Que je t’ai entendu me dire

À la faveur d’un chemin creux

Ou d’une bougie allumée

Adieu à ce qui fut nous deux

À la passion du verbe aimer

L’adieu

C’est le loup blanc dans sa montagne

Et les chasseurs dans la vallée

Le soleil qui nous accompagne

Est une lune bête à pleurer

L’adieu ressemble à ces marées

Qui viendrons tout ensevelir

Les marins avec les mariées

Le passé avec l’avenir

Oh l’adieu !

Oh l’adieu !

Naar de natte bomen van september

Tot hun herinnering zonneschijn

Op deze lieve woorden, op deze tedere woorden

Wat ik je hoorde zeggen tegen mij

Voor een holle weg

Of een brandende kaars

Afscheid van wat wij tweeën waren

Naar de passie van het werkwoord liefhebben

Het vaarwel

Is oneindige ijver?

Waar de paarden moeten hebben geleden

Waar de reflecties van je afwezigheid

Hebben de schaduw van plezier gemarkeerd

Afscheid is een brief van jou

Dat zal ik in mijn hart bewaren

Een illusie van jou en mij

Het gevoel ergens anders te wonen

Het vaarwel

Is alleen de waarheid voor God?

Al het andere is een brief om te schrijven

Aan degenen die afscheid hebben genomen

Toen je moest inhouden

Je kunt niet meer naar beneden kijken

Voor de rode schoorstenen

We hebben andere branden gekend

Die ons zo goed hebben verteerd

Het vaarwel

Het zijn onze twee lichamen die scheiden

Op de rivier van het verstrijken van de tijd

Ik weet niet voor wie je vertrekt

En je weet niet wie me kust

We zullen geen jaloezie meer hebben

Noch woorden die pijn doen

Zo sterk als we elkaar kozen

Is sterk de tijd om te vertrekken

O vaarwel!

Het vaarwel

Het is de lange snik van de klokken

En Waterloo-trompetten

Vertel het aan iedereen die het zich afvraagt

Die liefde viel door

Van een boot dronken van verdriet

Wie heeft jou en mij opgegeten?

De passagiers zijn in nood

En ik ken er twee die verdrinken

Tot ziens

Naar de natte bomen van september

Tot hun herinnering zonneschijn

Op deze lieve woorden, op deze tedere woorden

Wat ik je hoorde zeggen tegen mij

Voor een holle weg

Of een brandende kaars

Afscheid van wat wij tweeën waren

Naar de passie van het werkwoord liefhebben

Het vaarwel

Het is de witte wolf in zijn berg

En de jagers in de vallei

De zon die ons vergezelt

Is een beest maan om te huilen

Het afscheid lijkt op deze getijden

Wie komt er om alles te begraven?

De matrozen met de bruiden

Het verleden met de toekomst

O vaarwel!

O vaarwel!