Fueye - Aníbal Troilo Y Su Orquesta Típica, Roberto Goyeneche

Cuando llegó, te oí reír

Cuando se fue, lloró tu sol

En tu teclado está, como escondida

Hermano bandoneón, toda mi vida

Con tu viruta de emoción está encendida

La llama oscura de tu ausencia y de mi amor

Cuando llegó, te oí reír

Cuando se fue, lloró tu sol

Fueye, no andés goteando tristezas

Fueye, que tu rezongo me apena

Vamos, no hay que perder la cabeza

Vamos, que ya sabemos muy bien

Que no hay que hacer

Que ya se fue de nuestro la’o

Y que a los dos no has tira’o

En el rincón de los recuerdos muertos

Fueye, no andés goteando amargura

Vamos, hay que saber olvidar

Cuando llegó, cristal de amor

Cuando se fue, voz de rencor

Guardé su ingratitud dentro 'e tu caja

Y con tu manta azul le hice mortaja

Esa es la historia del castillo de baraja

Que levantamos a tu arrullo bandoneón

Cuando llegó, cristal de amor

Cuando se fue, voz de rencor

Fueye, no andés goteando tristezas

Fueye, que tu rezongo me apena

Vamos, no hay que perder la cabeza

Vamos, si ya sabemos muy bien

Que no hay que hacer

Que ya se fue de nuestro la’o

Y que a los dos nos ha tira’o

Al rincón de los recuerdos muertos

Fueye, no andes goteando amargura

Vamos, hay que saber olvidar

Toen het kwam hoorde ik je lachen

Toen hij wegging, huilde je zon

Het staat op je toetsenbord, zoals verborgen

Bandoneon broer, mijn hele leven

Met je emotie-chip is aan

De donkere vlam van jouw afwezigheid en van mijn liefde

Toen het kwam hoorde ik je lachen

Toen hij wegging, huilde je zon

Fueye, laat je niet druipen van verdriet

Fueye, dat je gemopper me verdrietig maakt

Kom op, verlies je verstand niet

Kom op, we weten het al heel goed

Wat je niet moet doen

Dat hij al van onze zijde is geweken

En dat je ze niet allebei hebt gegooid

In de hoek van dode herinneringen

Fueye, laat geen bitterheid druipen

Kom op, je moet weten hoe je moet vergeten

Toen het kwam, kristal van liefde

Toen hij wegging, stem van rancune

Ik hield zijn ondankbaarheid binnen 'en je doos'

En met je blauwe deken maakte ik een lijkwade voor hem

Dat is het verhaal van het kaartenkasteel

Dat we verheffen tot uw bandoneon slaapliedje

Toen het kwam, kristal van liefde

Toen hij wegging, stem van rancune

Fueye, laat je niet druipen van verdriet

Fueye, dat je gemopper me verdrietig maakt

Kom op, verlies je verstand niet

Kom op, ja we weten het al heel goed

Wat je niet moet doen

Dat hij al van onze zijde is geweken

En dat hij ons allebei heeft gegooid

Naar de hoek van dode herinneringen

Fueye, laat geen bitterheid druipen

Kom op, je moet weten hoe je moet vergeten