For Robin - The World Is A Beautiful Place & I Am No Longer Afraid To Die

Mike called once a week

And then he called once a month

He called once every few years

Which turned into never at all

Missing an artist

For the loss of their art

Isn’t grief, we’re heartbroken

For Robin and hate what he did

But real, true, and private loss

Is so hard to express

I miss going with Stephen

To bars that serve chicken

Working with Caleb

Getting drunk on the clock

And to all the junkies:

Can you remember me anymore?

Can you remember me at all?

Can you remember me at all?

In October, I saw

How he crashed head-on

With beer for blood and no seatbelt

We kept the notebooks

He left under his bed

We collected newspaper

And met every Tuesday night

Gave Brian the sweaters

And Stephanie got the bike

He called once every few years

Which turned into never

Hearing from him again

To all the junkies:

Can you remember me anymore?

Mike belde een keer per week

En toen belde hij een keer per maand

Hij belde eens in de zoveel jaar

Wat uiteindelijk helemaal nooit werd

Er ontbreekt een artiest

Voor het verlies van hun kunst

Is het geen verdriet, we zijn er kapot van

Voor Robin en haat wat hij deed

Maar echt, waar en privé verlies

Is zo moeilijk uit te drukken

Ik mis het om met Stephen mee te gaan

Naar bars die kip serveren

Werken met Caleb

Op de klok dronken worden

En aan alle junkies:

Kun je je me nog herinneren?

Kun je me nog herinneren?

Kun je me nog herinneren?

In oktober zag ik

Hoe hij frontaal crashte?

Met bier voor bloed en geen gordel

We hebben de notitieboekjes gehouden

Hij is onder zijn bed weggegaan

We hebben de krant verzameld

En ontmoette elkaar elke dinsdagavond

Heb Brian de truien gegeven

En Stephanie kreeg de fiets

Hij belde eens in de zoveel jaar

Wat veranderde in nooit

Ik hoor weer van hem

Aan alle junkies:

Kun je je me nog herinneren?