Traumwald - Finsterforst

Im Traumwald am Trauersee

Wartete weinend die Sternenfee

Mich ihr zu zeigen wagt ich kaum

Um schnell zu erwachen aus diesem Traum

Doch die Nacht hat wieder keinen Schlaf gebracht

Auf Wanderschaft zog mich der Sterne Macht

Den Pfad entlang aus Sternenstaub

Wie golden leuchtend Himmelslaub

Bis dann sprach die Fee der Sterne

«Zeig dich mir, ich seh dich gerne!

Entdeck mich, nimm mich in den Arm!

Und halte mir die Nächte warm!»

Die Sterne, die die Fee gesandt

Ein leuchtend Pfad aus ihrer Hand

Um sicher zu gehn, dass ich nichts versäume

Weist sie mir den Weg ins Land der Träume

Doch auf der Suche nach dem fernen Ort

Bläst mich kalt der Wind hinfort

Doch Sternenstaub rieselt auf mich hernieder

Um zu zeigen den Weg, um zu finden sie wieder

Doch leider, was ich ihr so oft versprochen

Habe ich schon bald gebrochen

Ich dachte, ich hätte gefunden mein Glück

Und trotzdem zog es mich nach Haus zurück

Und so ging ich nicht mehr Nacht für Nacht

Zu dem Ort, wo sie mich damals angelacht

Und obwohl ich doch so grausam war

Saß sie beim Abschied noch in Freude da

Doch als meine Kontur verschwamm im Wind

Schrie sie noch: «Geh nicht Nebelkind!»

Nun wird tiefer wieder der See der Trauer

Und der Wind weht wieder rauer und rauer

Doch nur langsam erlischt die heiße Glut

Bis das Meer sie erstickt in stürmischer Flut

Verbringe solange die Nächte wach

Denn ihre Worte hallen noch ewig nach

Die Sterne, die die Fee gesandt

Ein leuchtend Pfad aus ihrer Hand

Um sicher zu gehn, dass ich nichts versäume

Wies sie mir den Weg ins Land der Träume

Und auf der Suche nach dem fernen Ort

Blies mich kalt der Wind hinfort

Nun sitzt sie alleine, singt traurige Lieder

Ich liege wach, kehre nie wieder

In het droombos bij het rouwmeer

De sterrenfee wachtte huilend

Ik durf mezelf bijna niet aan haar te laten zien

Om snel wakker te worden uit deze droom

Maar de nacht bracht weer geen slaap

Terwijl ik dwaalde, trok de kracht van de sterren me aan

Langs het pad van sterrenstof

Als gouden glanzende hemelse bladeren

Tot dan sprak de fee van de sterren

«Laat jezelf zien, ik zie je graag!

Ontdek mij, knuffel mij!

En houd mijn nachten warm!"

De sterren gestuurd door de fee

Een lichtend pad uit haar hand

Om er zeker van te zijn dat ik niets mis

Ze wijst me de weg naar het land van dromen

Maar op zoek naar de verre plaats

De wind blaast me koud weg

Maar sterrenstof druppelt op me neer

Om de weg te wijzen, om ze terug te vinden

Helaas, wat ik haar zo vaak heb beloofd

Ik brak snel

Ik dacht dat ik mijn geluk had gevonden

En toch werd ik terug naar huis getrokken

En dus stopte ik nacht na nacht met gaan

Naar de plek waar ze me toen uitlachte

En ook al was ik zo wreed

Toen ze afscheid nam, zat ze daar nog steeds gelukkig

Maar terwijl mijn contour vervaagde in de wind

Ze schreeuwde: "Niet gaan Nebelkind!"

Nu wordt het meer van verdriet weer dieper

En de wind waait weer harder en harder

Maar slechts langzaam gaat de hete sintel uit

Totdat de zee ze verstikt in een stormachtig getij

Breng de nachten wakker door

Omdat haar woorden voor altijd zullen weergalmen

De sterren gestuurd door de fee

Een lichtend pad uit haar hand

Om er zeker van te zijn dat ik niets mis

Ze wees me de weg naar het land van dromen

En op zoek naar de verre plaats

De wind blies me koud weg

Nu zit ze alleen, zingt droevige liedjes

Ik lig wakker, kom nooit meer terug