Penelope - Diego Torres

Penélope

Con su bolso de piel marrón

Sus zapatos de tacón

Y su vestido de domingo

Penélope

Se sienta en un banco en el andén

Y espera a que llegue el primer tren

Meneando el abanico

Dicen en el pueblo

Que un caminante paró

Su reloj una tarde de primavera

Adiós, amor mio

No me llores, volveré

Antes que de los sauces

Caigan las hojas

Piensa en mi, volveré por ti

Pobre infeliz

Se paró tu reloj infantil

Una tarde plomiza de abril

Cuando se fue tu amante

Se marchitó

En tu huerto hasta la ultima flor

No hay un sauce en la Calle Mayor

Para Penélope

Penélope

Tristes a fuerza de esperar

Sus ojos parecen brillar

Si un tren silba a lo lejos

Penélope

Uno tras otro los ve pasar

Mira sus caras, los oye hablar

Para ella son muñecos

Dicen en el pueblo

Que el caminante volvió

La encontró

En su banco de pino verde

La llamó

«Penélope, mi amante fiel, mi paz

Deja ya de tejer sueños en tu mente

Mirame, soy tu amor

Regresé."

Le sonrió

Con los ojos llenitos de ayer

No era asi su cara ni su piel

«Tu no eres quien yo espero.»

Y se quedó

Con su bolso de piel marrón

Y sus zapatitos de tacón

Sentada en la estación

Penelope

Met haar bruine leren tas

je hoge hakken

En haar zondagse jurk

Penelope

Zit op een bankje op het platform

En wachten tot de eerste trein komt

de ventilator schudden

Ze zeggen in de stad

dat een wandelaar stopte

Zijn horloge op een lentemiddag

Vaarwel mijn liefste

Huil niet om mij, ik kom terug

Voor de wilgen

Bladeren vallen

Denk aan mij, ik kom terug voor je

arme stakker

De klok van je kinderen is gestopt

Een loden middag in april

toen je geliefde wegging

verdord

In je tuin tot de laatste bloem

Er is geen wilg in Main Street

voor Penelope

Penelope

Triest door wachten?

Zijn ogen lijken te stralen

Als een trein in de verte fluit

Penelope

De een na de ander kijkt hij ze voorbij

Zie hun gezichten, hoor ze praten

Voor haar zijn het poppen

Ze zeggen in de stad

dat de wandelaar terugkwam

heb haar gevonden

Op zijn groene grenen bank

ik bel haar

«Penelope, mijn trouwe minnaar, mijn vrede

Stop met dromen in je hoofd te weven

Kijk naar mij, ik ben je liefde

Ik ben terug."

lachte naar hem

Met ogen vol van gisteren

Het was niet zo zijn gezicht of zijn huid

"Je bent niet wie ik verwacht."

en bleef

Met haar bruine leren tas

En haar hoge hakken

zittend op het station