Compass Rose - Chris Pureka

Well I’m lost today,

I’m almost wandering

back to the door that slammed in my face,

oh but here I am, here I am,

here I’ll stay…

But when will the street signs stop pointing west,

when will my thoughts stop drifting like smoke

over the ridge to the trail we used to walk…

Oh does it sound familiar?

The whole thing fades to black

and then you’re waiting,

waiting for it to burn again…

Well I’m lost today,

I won’t deny it,

I’m going to lay down and wait for the compass rose

under my skin to start to glow.

But look how the sun has painted the trees,

all these colors never known to them,

colors never known to their leaves…

I’d like to sing like that.

Oh does it sound familiar?

The whole thing fades to black

and then you’re waiting,

waiting for it to burn again…

But I know that someday,

someday, I’ll offer up

a song I was made to play

until even the mocking birds

don’t know what to say

and the mornings just make sense, sense, oh yeah…

And where the dawn went I don’t know…

just hang a white flag out the window,

until the sunlight shines through it,

well is it morning yet?

I’m lost today,

here I am wandering,

it’s late and I’m sure noticing

the crook of my arm is lonely…

But look how the snow has painted the town

so that all of the street light is dancing, dancing around…

I’d like to love like that.

Does it sound familiar?

But I know that someday,

someday I’ll offer up

all my Sunday afternoons

until the rocking chairs

have gone and worn right through

the paint on the porch floor

and we’re grey and grey and gone, gone, gone…

Nou, ik ben verdwaald vandaag,

Ik dwaal bijna af

terug naar de deur die in mijn gezicht sloeg,

oh, maar hier ben ik, hier ben ik,

hier blijf ik...

Maar wanneer zullen de straatnaamborden niet meer naar het westen wijzen,

wanneer zullen mijn gedachten ophouden als rook af te drijven?

over de bergkam naar het pad dat we vroeger liepen...

Oh klinkt het bekend?

Het hele ding vervaagt naar zwart

en dan wacht je,

wachten tot het weer brandt...

Nou, ik ben verdwaald vandaag,

Ik zal het niet ontkennen,

Ik ga liggen en wachten op de kompasroos

onder mijn huid om te gaan gloeien.

Maar kijk hoe de zon de bomen heeft geschilderd,

al deze kleuren die ze nooit kenden,

kleuren die nooit bekend zijn bij hun bladeren...

Ik zou zo willen zingen.

Oh klinkt het bekend?

Het hele ding vervaagt naar zwart

en dan wacht je,

wachten tot het weer brandt...

Maar ik weet dat op een dag,

op een dag zal ik me aanbieden

een nummer waarvoor ik ben gemaakt om te spelen

tot zelfs de spotvogels

weet niet wat ik moet zeggen

en de ochtenden zijn gewoon logisch, logisch, oh ja...

En waar de dageraad ging weet ik niet...

hang gewoon een witte vlag uit het raam,

totdat het zonlicht er doorheen schijnt,

is het al ochtend?

Ik ben verloren vandaag,

hier dwaal ik rond,

het is laat en ik zal het zeker merken

de kromming van mijn arm is eenzaam...

Maar kijk eens hoe de sneeuw de stad heeft geschilderd

zodat alle straatlantaarns dansen, dansen rond...

Ik zou graag zo houden.

Klinkt het bekend?

Maar ik weet dat op een dag,

op een dag zal ik offeren

al mijn zondagmiddagen

tot de schommelstoelen

zijn doorgelopen en helemaal doorgesleten

de verf op de verandavloer

en we zijn grijs en grijs en weg, weg, weg...