Aleina - Bjørn Eidsvåg

N str eg her og vakle ve avgrunnen igjen

Kaos smile te meg som om eg va ein gammal venn

Eg har gtt meg sjl te blods — eg e hudlaus og naken

Om det bare va et mareritt, men eg e lys vaken

Aleina, aleina igjen

Eg sprang te «psykofolket» dei sa at «det er bare, bare…»

Og menigheten sang «ingen e s trygg for fare»

Min venn kunstnaren grein, for han va sjl s misforsttt

Og menigmannen sa;

«det vil n helst g godt»

Aleina, aleina igjen

Nken ropte sunnhet — andre va’kje inne

Dei hadde skifta image og sl oppe te der sola skinne

Alle hadde hover, men nken mangla fter dei fauk omkring med vinden og skreiv ut

«ikkje in nok» — bter

Aleina, aleina igjen

S gjekk eg te meg sjl eg hadde kappa og linjal

Eg sto og preika fine ord om avmakt og moral

S de va’kje mkje hjelp f i selskap med meg sjl

— kom legestand og svirebrdre — gi med dop og l!

Nu sta ik hier en wankel de afgrond weer

Chaos lacht naar me alsof ik een oude vriend ben

Ik heb mezelf bloed gegeven - ik ben huidloos en naakt

Was het maar een nachtmerrie, maar ik ben licht wakker

Alleen, weer alleen

Ik rende naar de "psychomensen" die zeiden "het is gewoon, gewoon..."

En de gemeente zong "niemand is veilig voor gevaar"

Mijn vriend de kunstenaar wist het, omdat hij zelf zo verkeerd werd begrepen

En de gewone man zei;

"Het gaat liever goed"

Alleen, weer alleen

Nken riep gezondheid - anderen werden binnen wakker

Ze hadden hun imago veranderd en thee gezet waar de zon scheen

Iedereen had hoeven, maar de weduwe ontbrak nadat ze met de wind rondspookten en opschreven

«Icke in nok» - bter

Alleen, weer alleen

Toen ging ik zelf thee, ook al had ik een jas en een liniaal

Ik stond op en predikte mooie woorden over machteloosheid en moraliteit

Dus ze hebben zelf veel hulp nodig in gezelschap van mij

- kom medisch personeel en zwagers - geef met medicijnen en ik!