The Vineyard - Augie March

The golden sun is ever gentle in the Valley of Making

Where it’s the middle of the Autumn when it isn’t high Spring

There are men of many colors and women of all races

Wearing white, white linen

And smiles on their faces —

Blue rose…

There are roses round the edges of the grand property

The words «Labor, Ardor, Langdor» are its lovely trinity

And when you see just how they dress and how they speak and act too

Well all you’ll want to do is dress up in their white linen too —

Blue rose and drew the curtain back on the morning…

And you said holly-hey, and with a teary tilt

For you were rudely made, and shoddy built

Between the thumb and the forefinger

Barefoot pressed, he hoists his trouser leg

She lifts her dress

O these men of many colors in their creamy white suits

With their different colored hands dig in the soil for their roots

Of the dreamy conversation that the slender women make

As they sip from slender glasses by the vineyard lake —

Blue rose and drew the curtain back on the morning

Blue rose and every little thing was gilt and suffering no more…

If you could see the people laughing and not here the sound it makes

Then you could keep the good opinion that the tone of voice takes

If you could see the people laughing and not here the sound it makes — it goes.

There’s a woman there among them who with red, red eyes

Says you haven’t been a’working hard enough on your lies

The golden sun is ever gentle and one lie follows another in

The only way to get there is by singing brother, singing

There are women of all races, men in white, white linen

And the only way to get there is to sing sister, sing sister, sing —

And draw the curtain back on the morning

Blue rose and every little thing was gilt and suffering no more

Blue rose and drew the curtain back on the morning…

Where the wars were not for wearing

The ghettoes never got

To each lonely, lonely person their own shovel, their own plot

Have you ever heard a rattle way on down when people sigh

Way on down the silly rattle says you’re happy when you die

De gouden zon is altijd zacht in de Valley of Making

Waar het midden in de herfst is als het geen lente is

Er zijn mannen van vele kleuren en vrouwen van alle rassen

Het dragen van wit, wit linnen

En een glimlach op hun gezichten -

Blauwe roos…

Er zijn rozen aan de randen van het grootse landgoed

De woorden «Labor, Ardor, Langdor» zijn de mooie drie-eenheid

En als je ziet hoe ze zich kleden en hoe ze spreken en handelen

Het enige wat je wilt doen, is je ook in hun witte linnen kleden -

Blauw stond op en trok het gordijn terug op de ochtend ...

En je zei hulst-hey, en met een betraande tilt

Want je was grof gemaakt en slordig gebouwd

Tussen duim en wijsvinger

Op blote voeten gedrukt, hijs hij zijn broekspijp op

Ze tilt haar jurk op

O deze mannen van vele kleuren in hun roomwitte pakken

Met hun verschillend gekleurde handen graven ze in de grond voor hun wortels

Van het dromerige gesprek dat de slanke vrouwen voeren

Terwijl ze nippen aan slanke glazen bij het wijngaardmeer -

Blauwe roos en trok het gordijn terug op de ochtend

Blauwe roos en elk klein ding was verguld en leed niet meer...

Als je de mensen zou kunnen zien lachen en niet hier het geluid dat het maakt

Dan zou je de goede mening kunnen behouden die de tone of voice aanneemt

Als je de mensen zou kunnen zien lachen en niet hier het geluid dat het maakt, dan gaat het.

Er is een vrouw onder hen die met rode, rode ogen

Zegt dat je niet hard genoeg aan je leugens hebt gewerkt

De gouden zon is altijd zacht en de ene leugen volgt de andere op in

De enige manier om er te komen is door te zingen broer, zingen

Er zijn vrouwen van alle rassen, mannen in wit, wit linnen

En de enige manier om daar te komen is door zuster te zingen, zuster te zingen, te zingen —

En trek het gordijn terug op de ochtend

Blauwe roos en elk klein ding was verguld en leed niet meer

Blauw stond op en trok het gordijn terug op de ochtend ...

Waar de oorlogen niet waren om te dragen

De getto's zijn nooit gekomen

Aan elke eenzame, eenzame persoon zijn eigen schop, zijn eigen perceel

Heb je ooit een ratelend geluid gehoord als mensen zuchten?

Verderop zegt de gekke rammelaar dat je blij bent als je sterft