Addle Brains - Augie March

A Tuesday night in Winter, holed up in the city of ravens

The owls in the hills hoo-hooing and eyeing off the field mice down in the cold

grey centre

Addle Brains lining up with the dead for the soup spoon

Addle Brains and the legions of the passed for the bread bag

Ladle the soup, pass the rolls

Addle Brains and the many not here and loose souls

One might fly off to the blank heavens and the lead high halls

O the hungry sky aches for blokes without folks and bulges with the bearers of

palls

Addle Brains would drink for four days and no eats

And sleep in the glens of botanical parks, and on the humped bus shelter seats

Where it’s cold, where it’s cold

One morning I woke up in a room in the nation’s heart

And couldn’t think for the life of me what I was doing, or where to start

Or what rehearsal was required, I was so sad and tired

What does a bird want with money?

Was he made this way?

Do you have to earn the right to find all of this funny?

Nothing’s funny today

Addle Brains mixes his powders with his fateful blues

And the wide-eyed bubs of the Parliament couldn’t give a hoot, or even two

All it takes, it takes, is a kind look and a word, a word

Some pretty eyes and skin, from your fine family you were given to win

And spill it over into the basin of common sin

Just a drop, a drop of the stuff that makes us kin

— Addle Brains perching way out on a limb

Een dinsdagavond in de winter, verscholen in de stad van de raven

De uilen in de heuvels ho-hoeren en kijken naar de veldmuizen in de kou

grijs centrum

Addle Brains in de rij met de doden voor de soeplepel

Addle Brains en de legioenen van de geslaagden voor de broodzak

Schep de soep op, geef de broodjes door

Addle Brains en de vele niet hier en losse zielen

Men zou kunnen wegvliegen naar de lege hemelen en de leidende hoge hallen

O, de hongerige lucht doet pijn voor kerels zonder mensen en puilt uit met de dragers van

pals

Addle Brains zou vier dagen drinken en niet eten

En slaap in de valleien van botanische parken en op de bulten van de bushokjes

Waar het koud is, waar het koud is

Op een ochtend werd ik wakker in een kamer in het hart van de natie

En kon niet bedenken wat ik aan het doen was, of waar te beginnen

Of welke repetitie nodig was, ik was zo verdrietig en moe

Wat wil een vogel met geld?

Is hij zo gemaakt?

Moet je het recht verdienen om dit allemaal grappig te vinden?

Niks is grappig vandaag

Addle Brains mengt zijn poeders met zijn noodlottige blues

En de grote ogen van het Parlement konden er niets om geven, of zelfs maar twee

Het enige dat nodig is, is een vriendelijke blik en een woord, een woord

Een paar mooie ogen en huid, van je fijne familie die je mocht winnen

En mors het over in het bassin van de gewone zonde

Gewoon een druppel, een druppel van de dingen die ons verwant maken

— Addle Brains zitten ver weg op een ledemaat