Heldenbürde - Asenblut

Es reißt ein Schrei mich aus Vergangenem

Noch der Geruch von feuchtem Rot

Wohnt schwer und dicht, grauenumfangen

Im Feuer, das durch Tränen loht

In ihnen brenn' ich matten Blicks

Als Mord wird Heldentat gelobt

Die Abscheu mir den Geist erstickt

Und in der Brust ein Monstrum tobt

So blicke ich der Tat (jeher)

Ins finst’re Gesicht

Doch der Helden Bürde (schwer)

Sieht man nicht

Doch greife ich erneut zum Schwert

Da einzig es mein Leben nährt

Wiegt der Ruhm die Qual auf, wenn der Lohn

Ist Blut, das tief den Boden nässt

Doch der, dem es entspringt, den Sohn

Uns auch vier Töchter hinterlässt?

So werd' ich nie in Frieden ruh’n

Es ist mein einz’ges Gegengift

Dem die Schuld nun aufzutun

Der meinen Dämonen übertrifft

Meine Kampfeslust

Die einst in dieser

Brust gewohnt

Lang schon

Erloschen ist

Als Ziel nicht

Mehr lohnt

Doch greife ich

Erneut zum Schwert

Da einzig es mein Leben nährt

Auf dass die Gerechtigkeit obsiegt

Der größte Sünder unterliegt

Een schreeuw haalt me ​​uit het verleden

Noch de geur van vochtig rood

Leeft zwaar en dicht, omringd door grijs

In het vuur dat laait met tranen

In hen brand ik met een vage blik

Heroïsche daden worden geprezen als moord

De walging verstikt mijn geest

En in de borst woedt een monster

Zo zie ik eruit (altijd)

In het donkere gezicht

Maar de last van de held (zwaar)

Kan het niet zien

Maar ik neem het zwaard weer op

Omdat het het enige is dat mijn leven voedt

Roem weegt zwaarder dan pijn als beloning

Is bloed dat de grond diep nat maakt?

Maar degene van wie het ontspringt, de zoon

Laat ons ook vier dochters achter?

Dus ik zal nooit in vrede rusten

Het is mijn enige tegengif

Om hem nu de schuld te geven

Mijn demonen overtreffen

Mijn vechtlust

De keer in dit

borst gebruikt

een lange tijd

is uitgedoofd

Niet als doelwit

Meer de moeite waard

Maar ik grijp

Weer naar het zwaard

Omdat het het enige is dat mijn leven voedt

Moge het recht zegevieren

De grootste zondaar bezwijkt