Watermark - Art Garfunkel

How delicate the tracery of her fine lines

Like the moonlight lace tops of the evening pines

Like a song half heard through a closed door

Like an old book when you cannot read the writing anymore

How innocent her visage as my child lover lies

Pressed against the rain swept windy windows of my eyes

Like an antique etching glass design

That somehow turned out wrong

I keep looking through old varnish

At my late lover’s body

Caught on ancient canvas

And decaying, disappearing

Even as I sing this song

How secretly and silently my sorrow disappears

You can’t see it with your eyes or hear it with your ears

It’s like a watermark that’s never there and never really gone

I keep looking through old varnish

At my late lover’s body

Caught on ancient canvas

And decaying, disappearing

Even as I sing this song, even as I sing this song

Even as I sing this song

Hoe delicaat het maaswerk van haar fijne lijntjes

Zoals de maanlicht kanten topjes van de avonddennen

Als een lied dat half door een gesloten deur wordt gehoord

Als een oud boek als je het schrift niet meer kunt lezen

Hoe onschuldig haar gezicht als mijn kinderminnaar liegt

Gedrukt tegen de regen veegde winderige ramen van mijn ogen

Zoals een antiek etsglasontwerp

Dat liep op de een of andere manier verkeerd uit

Ik blijf door oude vernis kijken

Bij het lichaam van mijn overleden geliefde

Gevangen op oud canvas

En rottend, verdwijnend

Zelfs terwijl ik dit nummer zing

Hoe heimelijk en stil mijn verdriet verdwijnt

Je kunt het niet zien met je ogen of horen met je oren

Het is als een watermerk dat er nooit is en nooit echt weg is

Ik blijf door oude vernis kijken

Bij het lichaam van mijn overleden geliefde

Gevangen op oud canvas

En rottend, verdwijnend

Zelfs terwijl ik dit lied zing, zelfs terwijl ik dit lied zing

Zelfs terwijl ik dit nummer zing