Amusing One's Self - Algebra Suicide

A fever crawls into you.

A colorful one.

Scarlet?

Yellow?

Too soon to tell

Restless and itchy, you grab any rumor that’s lounging around

Blame it on boredom or the position of stars.

Perhaps the good weather has made

your brain crazy

You write «Warsaw was raw» in lipstick on your old lover’s letter

Hold it up to a mirror, and delight in yourself

It’s easy, like sending a card to yourself on your birthday

And crying when you get it, 'cause «someone remembered!»

Like when you empty a bag of groceries onto the kitchen floor:

When the last apple stops rolling, you call it still life

Koorts kruipt in je.

Een kleurrijke.

Scharlaken?

Geel?

Te vroeg om te zeggen

Rusteloos en jeukend, grijp je elk gerucht dat rondhangt

Geef de schuld aan verveling of de positie van sterren.

Misschien heeft het goede weer gezorgd

je hersenen gek

Je schrijft «Warschau was rauw» in lippenstift op de brief van je oude geliefde

Houd het voor een spiegel en geniet van jezelf

Het is gemakkelijk, zoals een kaartje naar jezelf sturen op je verjaardag

En huilen als je het krijgt, want «iemand herinnert het zich!»

Zoals wanneer je een zak met boodschappen op de keukenvloer leegt:

Wanneer de laatste appel stopt met rollen, noem je het stilleven