Я вернусь - Александр Звинцов

Я вернусь

Знакомый до боли родной городок

Заставил меня загрустить

Прогулочный раньше ходил катерок

И пристани радовал вид.

С утра до темна на гранитных камнях

В прозрачной и светлой воде

Плескалась тогда детвора, будто в снах,

Порой приходящих ко мне.

Тут юность моя затерялась навек

По скверам зелёным пройдусь.

Хотя бы на миг, как любой человек,

Вернусь в эту добрую грусть.

Я помню как в детстве на скользкий откос,

Случайно так вдруг, наступил

И в воду упал, испугавшись до слёз,

И к берегу греб, что есть сил.

Я вернусь в преддверие судьбы своей

Прокачусь на стареньком такси, не торопясь

Ну и пусть в запасе только пару дней

Этот город — души моей часть.

На улице главной всё тот обелиск

Отсюда так видно Днепро

К Приморской спустился, сам бабело вниз,

Аллея для вольных ветров

Здесь летом гитары звучали всегда

И розы цвели в полный рост

И все после танцев спешили сюда

И небо светилось от звёзд.

А в парке, где воздух заставит молчать

Под соснами в пять этажей,

В стотысячный раз мне придётся понять,

Что нет в мире места родней.

Мы так постарели — ведь время летит,

А дети растут — не узнать

Пусть всех земляков Всевышний хранит

И жизнь не заставит страдать.

Я вернусь в преддверие судьбы своей

Прокачусь на стареньком такси, не торопясь.

Ну и пусть в запасе только пару дней

Этот город — души моей часть.

Ну и пусть в запасе только пару дней

Этот город — души моей часть.

Ik zal terug komen

Pijnlijk bekende geboorteplaats

Maakte me verdrietig

Plezier ging vroeger met de boot

En de pier genoot van het uitzicht.

Van ochtend tot donker op granieten stenen

In helder en helder water

Toen spetterden de kinderen, als in dromen,

Soms komen ze naar mij toe.

Hier is mijn jeugd voor altijd verloren

Ik loop door de groene pleinen.

In ieder geval voor een moment, zoals ieder mens,

Ik kom op dit goede verdriet terug.

Ik herinner me hoe in mijn kindertijd op een gladde helling,

Toevallig zo plotseling, kwam

En viel in het water, bang tot tranen,

En roeide met al mijn kracht naar de kust.

Ik zal terugkeren naar de vooravond van mijn lot

Ik zal een ritje maken in een oude taxi, langzaam

Nou, ook al zijn er nog maar een paar dagen

Deze stad is een deel van mijn ziel.

Op de hoofdstraat allemaal dezelfde obelisk

Vanaf hier zie je de Dnjepr

Hij ging naar Primorskaya, babelo zelf naar beneden,

Steegje voor vrije wind

Hier in de zomer klonken de gitaren altijd

En de rozen stonden in volle bloei

En iedereen haastte zich hier na de dans

En de hemel schitterde met sterren.

En in het park, waar de lucht zal zwijgen

Onder de dennen in vijf verdiepingen,

Voor de honderdduizendste keer zal ik het moeten begrijpen

Dat er op de wereld geen plaats is voor familieleden.

We zijn zo oud - omdat de tijd vliegt,

En de kinderen worden groot - je weet het niet

Moge de Almachtige alle landgenoten behouden

En het leven zal je niet laten lijden.

Ik zal terugkeren naar de vooravond van mijn lot

Ik zal een ritje maken in een oude taxi, zonder me te haasten.

Nou, ook al zijn er nog maar een paar dagen

Deze stad is een deel van mijn ziel.

Nou, ook al zijn er nog maar een paar dagen

Deze stad is een deel van mijn ziel.