Mon pays - Salvatore Adamo

C’est le plus beau pays sur terre, ceux qui l’ont quitté le reconnaîtront.

Fleur de soleil, fleur de misère s’y marient en bouquets de chansons.

C’est le pays dont me parlait mon père

Lorsque cœur gros, il me montrait

Un grain de sable sur un planisphère qu’une seule larme noyait.

Mon pays tout petit, petit, j’ai gardé ta photo jolie!

Je sais bien, t’es pas sur la lune, ne tiens pas rancune, c’est la vie!

L’océan pose ses coquillages au hasard des rivages, comme la vie.

Moi, la vie m’a posé ici, on n’est pas trop mal, Dieu merci!

C’est le plus beau pays sur terre, ceux qui l’ont quitté le reconnaîtront

Mais les cailloux dans le lit des rivières

Ne chantent plus depuis bien des saisons.

«Je l’ai quitté"disait mon père, «un jour où le soleil à l’horizon

Étalait tout son or, toutes ses pierres.

Les jasmins étaient morts au toit de ma maison.»

Mon pays tout petit, petit, j’ai gardé ta photo jolie!

Je sais bien, t’es pas sur la lune, ne tiens pas rancune, c’est la vie!

L’océan pose ses coquillages au hasard des rivages, comme la vie.

Moi, la vie m’a posé ici, on n’est pas trop mal à Paris.

Het is het mooiste land op aarde, degenen die het hebben verlaten zullen het herkennen.

Bloem van de zon, bloem van ellende trouwen daar in boeketten van liederen.

Dit is het land waar mijn vader me altijd over vertelde

Toen mijn hart zwaar was, liet hij me zien

Een zandkorrel op een wereldkaart die in één traan verdronk.

Mijn kleine, kleine land, ik heb je mooie foto bewaard!

Ik weet het, je bent niet dolgelukkig, koester geen wrok, c'est la vie!

De oceaan legt zijn schelpen lukraak op de kusten, net als het leven.

Ik, het leven heeft me hier gebracht, we zijn niet al te slecht, godzijdank!

Dit is het mooiste land op aarde, degenen die vertrokken zullen het herkennen

Maar de kiezels in de rivierbeddingen

Ik heb al vele seizoenen niet gezongen.

"Ik verliet hem", zei mijn vader, "op een dag toen de zon aan de horizon verscheen

Spreid al zijn goud uit, al zijn stenen.

De jasmijnen lagen dood op het dak van mijn huis."

Mijn kleine, kleine land, ik heb je mooie foto bewaard!

Ik weet het, je bent niet dolgelukkig, koester geen wrok, c'est la vie!

De oceaan legt zijn schelpen lukraak op de kusten, net als het leven.

Ik, het leven heeft me hier gebracht, we zijn niet zo slecht in Parijs.