Gagner du temps - Salvatore Adamo

Tous les matins et tous les soirs paris me marche sur les pieds

paris me croise sans me voir me bousculant sans se soucier

des billets de loterie nationale que je lui tends depuis vingt ans

je me souviens pas que la capitale un jour m’ai souri en passant

quand ma voix se veut amicale je m’en repends au même instant

car je vois l’heure même machinale me signifier qu’il est grand temps

qu’il est grand temps parce que le temps est la conscience du passant

et que c’est surtout pas en parlant qu’il pourrait bien gagner du temps

et pourtant j’aime les passants ils me rappellent mes amis

ceux que j’aurais eu si la vie n’avait pas fait de dépassants

y a les poètes, les fous, les dignes et ceux qui changent tous les jours

ils laissent leur rêve à la consigne pour les décrocher au retour

parce que le temps évidemment est la conscience du passant

c’est surtout pas en rêvant qu’il pourrait bien gagner du temps

et sur les quais je les attends, j’attends l'éternel amoureux

qui tous les matins tristement descend du train de neuf heures deux

j’attends la fille de neuf heures quatre celle qui arrive toujours trop tard

pour qu’un jour elle entendre battre le coeur de l'éternel fuyard

dire comme moiselle c’est qu’ils se cherchent dans la cohue des mort-vivants

je voudrais leur tendre la perche oui mais que faire contre le temps

parce que le temps évidemment n’en a que faire des amants

c’est surtout pas en s’aimant qu’il pourrait bien gagner du temps

mais moi je reste le vieillard celui qui vient vous ennuyer

que l’on voit s'éloigner peinard et qu’on s’empresse d’oublier

parce que le temps évidemment est la conscience du passant

c’est surtout pas en se souvenant qu’il pourrait bien gagner du temps

gagner du temps (ad lib)

(Merci à Dandan pour cettes paroles)

Elke ochtend en elke avond loopt Parijs over me heen

paris ontmoet me zonder me te zien verdringen zonder erom te geven

Nationale loten die ik haar al twintig jaar geef

Ik kan me niet herinneren dat de hoofdstad ooit naar me glimlachte toen ik passeerde

als mijn stem vriendelijk bedoeld is, heb ik tegelijkertijd berouw

omdat ik het heel mechanische uur voor mij zie betekenen dat het de hoogste tijd is

dat het hoog tijd is want tijd is het bewustzijn van de voorbijganger

en dat het vooral niet door te spreken is dat hij tijd zou kunnen besparen

en toch hou ik van voorbijgangers ze doen me denken aan mijn vrienden

degene die ik zou hebben gehad als het leven geen overschrijdingen had gemaakt

er zijn de dichters, de gekken, de waardige en degenen die elke dag veranderen

ze laten hun dromen achter bij de locker om ze op de terugweg weer op te halen

want tijd is duidelijk het bewustzijn van de voorbijganger

het is vooral niet door te dromen dat hij tijd kan besparen

en op de dokken wacht ik op hen, ik wacht op de eeuwige minnaar

die elke ochtend helaas om negen uur twee uit de trein stapt

Ik wacht op het meisje om negen uur, degene die altijd te laat komt

zodat ze op een dag de hartslag hoort van de eeuwige voortvluchtige

om te zeggen zoals jongedame is dat ze elkaar zoeken in de menigte van de levende doden

Ik zou graag contact met ze opnemen ja, maar wat te doen tegen de tijd?

omdat de tijd duidelijk niets om geliefden geeft

het is vooral niet door van zichzelf te houden dat hij tijd zou kunnen besparen

maar ik blijf de oude man die je komt irriteren

dat we cushy zien weglopen en dat we haasten om te vergeten

want tijd is duidelijk het bewustzijn van de voorbijganger

het is vooral niet door eraan te denken dat hij tijd zou kunnen besparen

tijd besparen (ad lib)

(Met dank aan Dandan voor deze teksten)