Dis, ma muse - Salvatore Adamo

J’avais un coin de nuit et les étoiles y venaient

Et quand pleurait la pluie, perçant le voile, elles brillaient

J’avais pas grand-chose, j’avais une rose

Couleur de toi, douceur de toi

Dis, ma muse, tu t’amuses, quand câline, tu dessines

Des sourires que je n’ai jamais connus

Dis, ma muse, tu t’amuses, insouciante, tu m’inventes

Des serments que je n’ai jamais tenus

Parce qu’un jour la rose s’arracha les épines

Pour qu’amoureux, j’ose tendre ma main chagrine

Prends-moi pour ta belle, son âme est cruelle

Mais puisqu’il faut, je mourrais pour elle

Dis, ma muse, tu t’amuses, peu m’importe, une fleur morte

Dans un monde qui n’existe que pour toi

Dis, ma muse, tu t’amuses, tu t’entêtes, mais les poètes

Aujourd’hui, cueillent leur rime aux pieds des croix.

Ik had een hoekje van de nacht en de sterren kwamen eraan?

En toen de regen huilde en de sluier doorboorde, straalden ze

Ik had niet veel, ik had een roos

Kleur van jou, liefheid van jou

Zeg, mijn muze, je hebt plezier, als je knuffelt, teken je

Glimlachen die ik nog nooit heb gekend

Zeg, mijn muze, je hebt plezier, zorgeloos, je verzint me

Eeden die ik nooit heb gehouden

Want op een dag scheurde de roos de doornen eruit

Zodat ik in liefde mijn bedroefde hand durf uit te strekken

Neem me voor je schoonheid, haar ziel is wreed

Maar aangezien het nodig is, zou ik voor haar sterven

Zeg, mijn muze, je hebt plezier, het maakt me niet uit, een dode bloem

In een wereld die alleen voor jou bestaat

Zeg, mijn muze, je hebt plezier, je bent koppig, maar de dichters

Kies vandaag hun rijm aan de voet van de kruisen.