Anima - Salvatore Adamo

Les collines en fleurs, les rivières,

Les couleurs de la terre

Les simples bonheurs de naguère

De l’autre côté des heures à l’envers

Des douceurs éphémères

Rien ne meurt, rien ne se perd

Là, dans la mémoire du coeur

Les yeux fermés, tout s'éclaire

Les galaxies intérieures

On porte en soi l’univers… l’univers

Anima… Anima…

Emmène-moi, dans ton ailleurs de lumière

Anima…

Enivre-moi d’infini et de mystère… de mystère

Certains disent Dieu, je dis «l'âme»

Je dis l’homme, je dis femme

C’est la clé, le sésame

Rêves et souvenirs s’entrelacent

Dans le temps, dans l’espace

Comme pour retenir ce qui passe

Un amour naît d’une étoile

Pour se graver dans la pierre

Ainsi d’escale en escale

C’est la vie qui suit sa filière… sa filière

Anima… Anima

Emmène-moi dans ton ailleurs de lumière

Anima…

Enivre-moi d’infini et de mystère… de mystère.

Les collines en fleurs, les rivières,

Les couleurs de la terre

Les simples bonheurs de naguère

Rien ne se perd

De heuvels in bloei, de rivieren,

De kleuren van de aarde

De simpele geneugten van weleer

Aan de andere kant van de omgekeerde uren

Kortstondige snoepjes

Niets sterft, niets gaat verloren

Daar in de herinnering van het hart

Ogen dicht, alles licht op

Innerlijke sterrenstelsels

Men draagt ​​het universum in zich... het universum

Animatie… Animatie…

Breng me naar je elders van licht

Anim…

Bedwelm me met oneindigheid en mysterie...mysterie

Sommigen zeggen God, ik zeg "ziel"

Ik zeg man, ik zeg vrouw

Dat is de sleutel, sesam

Dromen en herinneringen lopen door elkaar

In tijd, in de ruimte

Als om vast te houden aan wat voorbijgaat

Een liefde is geboren uit een ster

Om in steen te worden geëtst

Dus van tussenstop naar tussenstop

Het is het leven dat zijn lijn volgt... zijn lijn

Anima... Anima

Breng me naar je elders van licht

Anim…

Bedwelm me met oneindigheid en mysterie... mysterie.

De heuvels in bloei, de rivieren,

De kleuren van de aarde

De simpele geneugten van weleer

Niets is verloren