Les indifférentes (Récital a Bobino - Les années Odéon) - Léo Ferré

J’ai pris à Mackie son costume

Mais sa complainte sans appel

Qu’il se la chante à Withchapel

Je suis allergique à la brume

J’ai acheté, avec les rentes

Que me rapportent mes chansons

A un taulier de Barbizon

Une guinguette pas marrante

Même au plus beau de la saison

C’est pour mes belles indifférentes

Que je voulais mettre en prison !

Ces filles-là sont toutes celles

Qui jadis, quand j’avais du cœur

M’assassinaient d’un air moqueur

Ou bien se prétendaient pucelles

Leurs prénoms c’est monnaie courante

L’important, c’est qu’elles soient là

En frêles robes de gala

Et qu’elles soient restées charmantes

Mes Ophélie de cinéma

Elles ne sont plus indifférentes

Maintenant, elles ont peur de moi

Elles ne seront plus à personne

Elles garderont leur beauté

Pas plus qu’il n’y aura d'été

Pour elles ne viendra l’automne

Dans ce jardin où se lamente

A tout jamais le vent d’hiver

Sur le pick-up c’est le même air

D’une musique sidérante

Et qui leur tape sur les nerfs

Et mes belles indifférentes

Sont sensibles à ce truc pervers

Il faut les voir quand je radine

Grandi par mes talons bottier

Et que je prends un air altier

En faisant siffler ma badine

Elles m’apportent, déférentes

Mes cigarettes, mon whisky

Mais je ne dis jamais merci

Et garde une moue méprisante

A la manière de Mackie

Et mes belles indifférentes

De leurs mains glacées me supplient

Elles supplient pendant des heures

Ce n’est pas du travail bâclé

Et tout à coup je ferme à clef

Et je les laisse là, qui pleurent

N'écoutez pas les gens qui mentent

En disant qu’ils ont rencontré

L’une ou l’autre, ce n’est pas vrai !

C’est des sosies ou des parentes

Les vraies de vrai sont enfermées

Dans ma guinguette pas marrante

D’où elles ne sortiront jamais

Mes vraies, mes belles indifférentes

Que je n’ai pas cessé d’aimer

Ik nam Mackie zijn pak

Maar zijn laatste klacht

Laat hem zingen voor Withchapel

Ik ben allergisch voor haze

Ik kocht, met de lijfrentes

Wat betekenen mijn liedjes voor mij

Aan een herbergier uit Barbizon

Een niet grappige guinguette

Zelfs op het hoogtepunt van het seizoen

Het is voor mijn vrij onverschillige

Die ik in de gevangenis wilde zetten!

Deze meiden zijn dat allemaal

Wie eens, toen ik een hart had?

Heeft me spottend vermoord

Of deden ze alsof ze maagden waren?

Hun voornamen zijn alledaags

Het belangrijkste is dat ze er zijn

In fragiele galajurken

En ze bleven charmant

Mijn bioscoop Ophelia

Ze zijn niet langer onverschillig

Nu zijn ze bang voor mij

Ze zullen van niemand zijn

Ze zullen hun schoonheid behouden

Niet meer dan dat er zomer zal zijn

Voor hen zal de herfst niet komen

In deze tuin waar klaagt

Voor altijd de winterwind

Op de pick-up is het hetzelfde deuntje

Met prachtige muziek

En wie werkt er op hun zenuwen

En mijn onverschillige schoonheden

Zijn vatbaar voor deze perverse truc

Moet ze zien als ik gierig ben

Opgegroeid door mijn gestapelde hakken

En ik neem een ​​hooghartige lucht aan

Fluitend met mijn stok

Ze brengen me, eerbiedig

Mijn sigaretten, mijn whisky

Maar ik zeg nooit dank je

En houd een minachtende pruillip

Mackie-stijl

En mijn onverschillige schoonheden

Smeek me met hun ijskoude handen

Ze bedelen urenlang

Het is geen slordig werk

En plotseling sluit ik

En ik laat ze daar huilend achter

Luister niet naar mensen die liegen

Zeggen dat ze elkaar hebben ontmoet

Hoe dan ook is niet waar!

Het zijn gelijkgestemden of familieleden

De echte echte zijn opgesloten

In mijn niet grappige taverne

Waar ze nooit uitkomen

Mijn ware, mijn mooie onverschillige

Dat ik niet ben gestopt met liefhebben