Навсегда - Утро в тебе

Мне кажется, что мы уснули

В одной постели под названием Земля.

И что нас просто обманули,

Когда мы в жертву принесли себя.

Что мы лишились высших целей

И позабыли, кто мы и зачем,

Что мы уходим с авансцены

Под дикий грохот падающих стен –

Навсегда.

Мне кажется, остыло пламя

В горячих домнах человеческих сердец.

И что мы бросили то знамя,

Которое давало право жить нам здесь.

Уже не надо быть солдатом,

Чтоб быть убитым пулей на войне.

Скажи мне, где лежат ребята,

Что завещали жизнь прожить тебе и мне –

Навсегда.

Ik denk dat we in slaap zijn gevallen

In een bed genaamd Aarde.

En dat we gewoon werden bedrogen

Toen we onszelf opofferden.

Dat we onze hogere doelen zijn kwijtgeraakt

En we zijn vergeten wie we zijn en waarom,

dat we het podium verlaten

Onder het wilde gebrul van vallende muren -

Voor eeuwig en altijd.

Het lijkt mij dat de vlam is afgekoeld

In de hete hoogovens van mensenharten.

En dat we die banner gooiden

Dat gaf ons het recht om hier te wonen.

Je hoeft geen soldaat meer te zijn

Om gedood te worden door een kogel in een oorlog.

Vertel me waar de jongens liggen

Die jou en mij het leven schonk om te leven -

Voor eeuwig en altijd.