Codex - The Wise Man's Fear

I am not the man I once aspired to be

But I live with that just like I live with everything

A false smile to cover half my face from those who revel in righteousness

And a shadow of myself to hide all of the rest

The splits, the breaks

The tremors and shakes

Grasp like a hand

They swallow the land

Inscription hear me as the depths

Are drawing near to me they’re all that I can see

And when I held my breath and closed my eyes

For a moment it felt like home

The world is a smaller place than when I was young

But I still can’t seem to figure it out

It makes less sense now than it did then somehow

And my conscience has turned inside out

My conscience has burned out

But I love regression like I love myself:

On again and off again and at all of the worst times

In again and out again like I’ve been left behind

I can’t be happy that it’s over, just sorry that it ever happened

Inscription hear me as the depths

Are drawing near to me they’re all that I can see

And when I held my breath and closed my eyes

For a moment it felt like home

Take me home

This is farewell

This is farewell

My story may end here

The road may disappear

But all is not lost if we bear the cost

But all is not lost if we bear the cost

Ik ben niet de man die ik ooit wilde zijn

Maar daar leef ik mee, net zoals ik met alles leef

Een valse glimlach om de helft van mijn gezicht te bedekken van degenen die genieten van gerechtigheid

En een schaduw van mezelf om de rest te verbergen

De splitsingen, de pauzes

De trillingen en trillingen

Pak als een hand

Ze slikken het land in

Opschrift hoor me als de diepten

Komen naar me toe, ze zijn alles wat ik kan zien

En toen ik mijn adem inhield en mijn ogen sloot

Even voelde het als thuis

De wereld is kleiner dan toen ik jong was

Maar ik kom er nog steeds niet uit

Het heeft nu minder zin dan toen, op de een of andere manier

En mijn geweten is binnenstebuiten gekeerd

Mijn geweten is opgebrand

Maar ik hou van regressie zoals ik van mezelf hou:

Steeds weer aan en weer uit en op de slechtste tijden

Er in en er weer uit alsof ik ben achtergelaten

Ik kan niet blij zijn dat het voorbij is, alleen jammer dat het ooit is gebeurd

Opschrift hoor me als de diepten

Komen naar me toe, ze zijn alles wat ik kan zien

En toen ik mijn adem inhield en mijn ogen sloot

Even voelde het als thuis

Breng me naar huis

Dit is afscheid

Dit is afscheid

Mijn verhaal kan hier eindigen

De weg kan verdwijnen

Maar alles is niet verloren als we de kosten dragen

Maar alles is niet verloren als we de kosten dragen