Ordinary Sadness - Silje Nergaard

so she opens windows wide

tries to catch the light

her house just grows a little darker

no place to hide anywhere in sight

tries rearranging household things

hopes this will bring some change

and uncover traces of her life

before the emptiness arrives

she moves things around with a sigh

like pawns in a game that can save her from questioning why

then leaves the room and lets another day go by its just an ordinary sadness

that grips her from within

theres no pure and simple reason

for the darkness rolling in its just an ordinary sadness

preying on her mind

reminding her of something left behind

its just an ordinary life

she spends her days sifting through

old photos shes found

and places them like giant milestones

along the road to where she feels her life is bound

she gathers in the joys she owns

and she spreads them all around

hopes they will trigger laughter

breathing in. breathing out some other life

like the sighing of wind in the trees just before rain

and flooding her eye

those foolish tears she weeps for all the years gone by its just an ordinary sadness

that grips her from within

theres no pure and simple reason

for the darkness rolling in its just an ordinary sadness

preying on her mind

reminding her of something left behind

its just an ordinary life

where did it all get up and leave her

to a world she had not planned

drifting out of reach and far from land

its just an ordinary sadness

that grips her from within

theres no pure and simple reason

for the darkness rolling in its just an ordinary sadness

preying on her mind

reminding her of something left behind

its just an ordinary life

dus ze zet de ramen wijd open

probeert het licht te vangen

haar huis wordt alleen een beetje donkerder

geen plek om je ergens in het zicht te verstoppen

probeert huishoudelijke dingen te herschikken

hoopt dat dit wat verandering zal brengen

en ontdek sporen van haar leven

voordat de leegte komt

ze beweegt dingen met een zucht

als pionnen in een spel dat haar kan behoeden voor de vraag waarom

verlaat dan de kamer en laat nog een dag voorbij gaan, het is gewoon een gewoon verdriet

die haar van binnen grijpt

er is geen pure en simpele reden

want de duisternis die binnenrolt, is gewoon een gewone droefheid

azen op haar geest

haar herinneren aan iets dat is achtergebleven

het is gewoon een gewoon leven

ze brengt haar dagen door met doorzoeken

oude foto's die ze heeft gevonden

en plaatst ze als gigantische mijlpalen

langs de weg naar waar ze voelt dat haar leven gebonden is

ze verzamelt in de geneugten die ze bezit

en ze verspreidt ze overal

hoopt dat ze zullen lachen

adem in. adem een ​​ander leven uit

zoals het zuchten van de wind in de bomen net voor de regen

en haar ogen overstromen

die dwaze tranen die ze huilt voor alle jaren die voorbij zijn, het is gewoon een gewoon verdriet

die haar van binnen grijpt

er is geen pure en simpele reden

want de duisternis die binnenrolt, is gewoon een gewone droefheid

azen op haar geest

haar herinneren aan iets dat is achtergebleven

het is gewoon een gewoon leven

waar is het allemaal opgestaan ​​en haar achtergelaten?

naar een wereld die ze niet had gepland

buiten bereik en ver van het land afdrijvend

het is gewoon een gewoon verdriet

die haar van binnen grijpt

er is geen pure en simpele reden

want de duisternis die binnenrolt, is gewoon een gewone droefheid

azen op haar geest

haar herinneren aan iets dat is achtergebleven

het is gewoon een gewoon leven