Creencia - Rubén Blades

En algo hay que creer.

Por algo hay que vivir

Pues sin razón de ser no hay caso

Cuando se tiene fe, desde su cúspide, se ve más allá

Del fracaso.

Arena movediza, el sentimiento;

Un unicornio salpicado en sangre

Aprendo y desaprendo al sufrimiento, y caigo pero vuelvo

A levantarme.

Entre la realidad y la fantasía

Construyo un sobrenatural reinado, y arguyo ahí mis

Errores cada día, y espero ser, por eso, perdonado

En cada población, en toda religión

El vicio y la virtud combaten

De tiempo inmemorial se enfrenta el Bien al Mal

Sin que se resuelva el debate

El camino lo hace la fe

No se puede vivir sin fe

Alabao sea el amor, Hossana!

Je moet ergens in geloven.

Je moet ergens voor leven

Nou, zonder een reden om te zijn is er geen zaak

Als je geloof hebt, kijk je vanaf zijn hoogtepunt verder dan

Van mislukking.

Drijfzand, het gevoel;

Een met bloed bespatte eenhoorn

Ik leer en leer lijden af, en ik val maar ik kom terug

opstaan

Tussen realiteit en fantasie

Ik bouw een bovennatuurlijk koninkrijk, en daar argumenteer ik mijn

Elke dag fouten, en dat hoop ik vergeven te worden

In elke bevolking, in elke religie

Ondeugd en deugd vechten

Sinds onheuglijke tijden ontmoet Goed Kwaad

Zonder dat het debat wordt opgelost

De weg is gemaakt door het geloof

Kan niet leven zonder geloof

Prijs de liefde, Hossana!