Viaggerò con te - Pathos, Swelto

Fiumi di lei dentro le mie arterie

Sotto nubi di numi fra fumi di numeri

Resti di uomini colmi di antitesi

Il buio che crebbe ora scende, occhi umidi

Nasci alla fine di un sogno

All’inizio di un mondo

Nel cerchio che mangia la terra

Ora dettami il tempo nel petto

Sigillo di un lento nel bacio del vento, poi chiudili

E viaggerò con te sopra le epoche

Dove la gravità spegne le regole

Stretto al tuo petto ai capelli di grano

Che in otto minuti raggiungono anim

Svegliami Musa che hai visto ogni cosa

Che frughi ni cuori dei popoli e lasci una rosa

Che possano coglier, chiamata parola

Che viaggia nei saggi e nei tronfi riposa

Oltre il monte di Dante un torrente e lì

Un infedele spezzato dagli incubi

Spirito sporco di tagli, di sbagli, d’abbagli e di affanni, di drammi

Tu dagli soltanto quegli attimi che porti in grembo

L’eterno silenzio, la quiete di un senso

Ti sente arrivare portando i segreti di quei fogli sparsi, diversi universi

E dire:

«ora sarai me, fiero d’esistere, in armonia con il tutto nell’essere»

Come semi d’inverno nei seni d’autunno

Ragione moriva, fioriva l’assurdo

«sarai solo, sarai un uomo, no, sarai un suono»

Quando il sasso cade come caos nel lago di un alieno Dio

I cerchi tornano indietro: è l’effetto tuo

Rivieren van haar in mijn aderen

Onder wolken van cijfers te midden van dampen van cijfers

Overblijfselen van mannen vol antithesen

De duisternis die groeide, daalt nu neer, vochtige ogen

Je bent geboren aan het einde van een droom

Aan het begin van een wereld

In de cirkel die de aarde opeet

Dicteer nu de tijd in mijn borst

Zegel van een langzame in de kus van de wind, sluit ze dan

En ik zal met je reizen door de eeuwen heen

Waar zwaartekracht de regels uitschakelt

Strak tegen je borst door het haar van tarwe

Die in acht minuten anim bereiken

Maak me wakker Musa, je hebt alles gezien

Moge je de harten van mensen doorzoeken en een roos achterlaten

Mogen ze grijpen, genaamd woord

Die reist in wijze mannen en rust in pompeuze mannen

Voorbij de berg van Dante, een beek en daar

Een ongelovige gebroken door nachtmerries

Vuile geest van bezuinigingen, fouten, blunders en ellende, drama's

Je geeft hem alleen die momenten die je in je baarmoeder draagt

Eeuwige stilte, de stilte van een zintuig

Hij hoort je aankomen met de geheimen van die verspreide lakens, verschillende universums

En zeg:

"nu zul je mij zijn, trots om te bestaan, in harmonie met al het zijn"

Als zaden van de winter in de schoot van de herfst

De rede stierf, het absurde bloeide op

"Je zult alleen zijn, je zult een man zijn, nee, je zult een geluid zijn"

Wanneer de steen als chaos in het meer van een buitenaardse God valt

De cirkels gaan terug: het is jouw effect