Anima Perduta - Pathos

Il mio da tempo me lo sono tolto

Per non vedere ancora certe scene nere che mi hanno sepolto

Mi hanno trascinato nell’abisso e poi dissolto

A questa musica non chiedo l’infinito

Né soldi, né una Lambo, neanche un abito pulito

A questa musica chiedo un coraggio di granito

M’inginocchio a uno spartito e prego d’essere guarito

Ti chiedo scusa papà se faccio il «lavascale»

Se dalla povertà non vi riesco a liberare

Proteggo mamma, 'sto cuore muore

Quando ci minaccia quella banca

E l’anima si sfalda

E quando il buio sale, questa notte di sale

Scende col suo flagello di gelo siderale

E mi si getta addosso con il suo eterno peso

Certi ricordi sono un cappio a cui rimango appeso

E se mi cerchi non mi trovi bro

E dove sono proprio non lo so

È in qualche landa sconosciuta

Che si nasconde la mia anima perduta

E se mi cerchi non mi trovi bro

E dove sono proprio non lo so

È in qualche landa sconosciuta

Che si nasconde la mia anima perduta

Nelle cuffie Mezzosangue poi Gold One

Uno mi cura con la rabbia, l’altro con catartico dolore

Raggiungo l’etere guidato dalle mie parole

Che sono lettere stracolme di perduto amore

Da me non passano le ore

Qui il silenzio del silenzio che mi veste silenzia ogni raggio di sole

Che filtra dalla mia finestra

Ma che soccombe come un galeone dentro una tempesta

Ti prego resta, baby, e sciogli queste nevi

Rimuovi questi nevi e rendimi un Primo Levi

Perché il mondo verso il nulla mi conduce

Io temo il buio di chi si proclama luce

Sto morendo perché sono l’afonia

Prodotta dallo stato, dalla massa e dal messia

Dolce cloroformio, dolce melodia

Addormenta il mondo e sveglia quest’anima mia

E se mi cerchi non mi trovi bro

E dove sono proprio non lo so

È in qualche landa sconosciuta

Che si nasconde la mia anima perduta

E se mi cerchi non mi trovi bro

E dove sono proprio non lo so

È in qualche landa sconosciuta

Che si nasconde la mia anima perduta

A volte parlo con la pioggia come Whitman

Quanto mi somiglia

Sempre lei cadrà

Sempre si rialzerà

Ik heb de mijne lang geleden gekregen

Om bepaalde zwarte scènes die me hebben begraven nog niet te zien

Ze sleepten me de afgrond in en losten me toen op

Ik vraag niet om oneindigheid van deze muziek

Geen geld, geen Lambo, zelfs geen schone kleren

Van deze muziek vraag ik om granieten moed

Ik kniel neer op een bladmuziek en bid om genezing

Het spijt me papa als ik de "schoonmaker" doe

Als ik je niet kan bevrijden van armoede

Ik bescherm mama, dit hart gaat dood

Als die bank ons ​​bedreigt

En de ziel valt uit elkaar

En als de duisternis opkomt, deze nacht van zout

Het daalt neer met zijn plaag van siderische vorst

En het werpt zich op mij met zijn eeuwige gewicht

Sommige herinneringen zijn een strop waar ik me aan vasthoud

En als je me zoekt, kun je me niet vinden, bro

En waar ik ben, weet ik gewoon niet

Het is in een onbekend land

Dat mijn verloren ziel zich verbergt

En als je me zoekt, kun je me niet vinden, bro

En waar ik ben, weet ik gewoon niet

Het is in een onbekend land

Dat mijn verloren ziel zich verbergt

In Half-Blood koptelefoons dan Gold One

De een geneest me met woede, de ander met louterende pijn

Ik bereik de ether geleid door mijn woorden

Dat zijn brieven vol verloren liefde

Hier gaan de uren niet voorbij

Hier legt de stilte van de stilte die mij kleedt elke zonnestraal stil

Dat sijpelt door mijn raam

Maar die bezwijkt als een galjoen in een storm

Blijf alsjeblieft, schat, en smelt deze sneeuw

Verwijder deze naevi en maak van mij een Primo Levi

Omdat de wereld me nergens heen leidt

Ik ben bang voor de duisternis van degenen die zichzelf licht noemen

Ik ga dood omdat ik afonie ben

Geproduceerd door de staat, door de massa en door de messias

Zoete chloroform, zoete melodie

Zet de wereld in slaap en maak deze ziel van mij wakker

En als je me zoekt, kun je me niet vinden, bro

En waar ik ben, weet ik gewoon niet

Het is in een onbekend land

Dat mijn verloren ziel zich verbergt

En als je me zoekt, kun je me niet vinden, bro

En waar ik ben, weet ik gewoon niet

Het is in een onbekend land

Dat mijn verloren ziel zich verbergt

Soms praat ik tegen de regen zoals Whitman

Hoeveel het lijkt op mij

Ze zal altijd vallen

Hij zal altijd weer opstaan